Maanden geleden en maandenlang worstelde ik me door het boek Underworld van Don DeLillo. Ongeveer 826 pagina’s lang schold ik me ongeduldig door het boek – allemaal korte stukjes en hoofdstukjes met telkens nieuwe personages in verschillende tijden: weer een nieuw personage! wat heeft dit nu met het vorige te maken? gaat dit ergens over of word ik belazerd?
Goed, het is uitzonderlijk sterk geschreven en gaat over herkenbare mensen, de Amerikaanse cultuur en hoe alles zo gekomen is in de afgelopen 50 jaar. Bovendien had een belezen kennis dit boek met ontzettend veel plezier gelezen, wat betekende dat ik het boek tenminste uit moest lezen. Dus ik volhardde.
Nadat ik het boek uit had, begon er iets te kriebelen. Er bleven scenes en personages uit Underworld door mijn hoofd druppelden. Het boek hield me bezig. Eerst dacht ik dat dat uit gewoonte was. Ik was immers zo lang bezig geweest met het boek dat ik geconditioneerd was om eraan te denken. Maar dat was het niet. Het boek is doorgedrongen tot mijn eigen onderwereld en heeft me bij de kladden. Waar een beetje doorzettingsvermogen al niet goed voor is.
