Je eerste schooldag, de 3 minuten voor je op moet bij het eerste optreden van je bandje, je eerste zoen, het eerste college dat je geeft.
Die verlamming, de onzekerheid, het gevoel dat je uit elkaar zal knallen. Het moment dat je met jezelf moet vertellen dat je dit echt zelf bent begonnen. Als de tijd stilstaat omdat je zo bewust bent van jezelf. In die paar minuten lijkt het of kunt kiezen wie je wilt zijn. Alles is nog mogelijk.
Ondanks dat ik vanaf september hier elke avond en elke zaterdag mijn klusbroek verder onder de verf heb gesmeerd, ondanks dat ik hier zelfs al een paar weken woon, krijg ik ineens de kriebels en een rood hoofd. Waar ben ik aan begonnen?
