Een hele grote zal ik nooit meer worden. Shirtje recht trekken en met de vingers naar de hemel als eerste over de streep zal zich – net als vroeger – slechts in mijn fantasie afspelen. En toch, als ik op mijn nieuwe fiets stap, ben ik even de snelste van de wereld.
Ik mocht kiezen wat voor kleur hij moest krijgen. Kreeg een kleurenwaaier in mijn knuisten. Pik er maar een uit. Even het daglicht inlopen. En waaieren maar, als een zonnekoningin op een hete Franse zomerdag. Lichtroze, matte lak, met veel zwarte elementen. Ik geef toe, eigenlijk zou de beslissing moeten zijn of ik er Shimano of Campagnolo op laat monteren, maar daarvoor vertrouwde ik op de kennis van de vakman. Van communicatie heb ik nou eenmaal een tandje meer verstand.
Drie weken wachten, als op een taart die maar niet gaar worden wil. Dan toch een belletje, vlak voor zijn vakantie nog ijverig met de sleutels in de weer. Een dinsdagmiddag, ergens in juni. Even terug naar dat cadeau voor om en nabij mijn achtste verjaardag. Naast het huis stond hij, een Piet Pelle. Niet lichtroze was hij, beige, maar het sentiment was hetzelfde.
Het is de mooiste rib uit mijn lijf.
