Op de dijk langs de IJssel bij Zwolle loopt een smal fietspad. Prachtig uitzicht over de rivier van daar. Het waterpeil staat soms tot net onder het fietspad, maar meestal zijn de uiterwaarden groen en vol leven. Er is altijd wat te zien.
Op een zomeravond fiets ik over de dijk. Zwaluwen zwieren langs me heen, een eindje vooruit en dan weer terug. Het lijkt wel of ze me volgen. Ik kijk nog eens goed. Verdorie, ze volgen me echt! Hoe kan dat? Is het de geest van Franciscus van Assisi die in mij is gevaren?
Een tijdje later fiets ik daar weer. Opnieuw een zomeravond. Het asfalt is nog warm van de zon. Overal zitten vlinders te genieten van de gloed van het asfalt. Als ik eraan kom, fladderen ze weg. Het is een sprookjesachtig gezicht.
Dan valt het kwartje.
De vlinders kan ik zien, maar er zit vast nog meer insektenspul op dat asfalt. Dat hele zooitje kiest het luchtruim als ik aan kom fietsen. Zwaluwen zijn insekteneters. Ik dien het eten voor ze op. Logisch dat ze bij me in de buurt blijven.
Toch mooi dat alles verklaarbaar is. Sorry Frans!
