Het is 5.30 uur. Mijn dochter Emma van 1,5 jaar begint te huilen. ‘Even troosten en dan verder slapen, dacht ik toen nog.’ Helaas, 45 minuten en 4 keer heen en weer lopen later moest ik de conclusie trekken dat Emma andere plannen had.
‘Misschien dat ze bij mij in bed nog een beetje verder kan dutten’ dacht ik tegen beter weten in.
Emma ging op haar hurkjes naast me zitten, bracht haar neusje vlak bij de mijne en riep: ‘HALLOOOOOO!!!’. Vervolgens ging ze op mijn gezicht zitten.
