Stel je voor. Je gaat op vakantie. Je huissleutels stop je ergens waar je ze tijdens je vakantie niet tegenkomt, maar ook niet kwijtraakt. Onder in je rugzak bijvoorbeeld. Tijdens je vakantie wil je natuurlijk niet geconfronteerd worden met de sleutels van je eigen voordeur. Die van je spannende guesthouse net buiten de stad zijn veel fijner om je jaszak te voelen.
De laatste dag van je vakantie prak je al je bagage, samen met de souvenirs en impulsaankopen in je rugzak. Hij gaat nog maar net dicht. Tijd voor een efficiënte indeling van je tas is er niet bij. Je moet opschieten, want je was even vergeten dat de laatste zondag van maart die dag is dat de klok een uur vooruit wordt gezet…
Klaar voor de start zwaai je je rugzak op je rug. En dan hoor je “ kwek, kwek, kwek…” In één klap word je teruggeworpen naar je land van herkomst. Dat land waar je dagelijks je sleutels gebruikt met die leuke sleutelhanger. Je wringt je in een aantal (bijna) onmogelijke houdingen om te proberen het eendje te laten stoppen, zonder je gehele tas te hoeven uitpakken. Lichte frustratie. De batterij zal zo wel leeg gaan, denk je de hele weg naar het treinstation. Dezelfde gedachte komt bij je op als je van het treinstation naar de incheckbalie op het vliegveld loopt. Maar batterijen gaan tegenwoordig langer mee dan je denkt.
Een paar dagen later ben je weer thuis. Je probeert je vakantiegevoel natuurlijk zo lang mogelijk vast te houden. Dat lukt aardig, want de lente is begonnen! Het onmiskenbare gekwek van eendjes om je heen. Je vakantiegevoel borrelt weer omhoog. Hoe lang zal de brede grijns na het horen van “kwek, kwek, kwek” nog op mijn gezicht verschijnen?
