We reden over de A20 ter hoogte van Moordrecht en ik vertelde iets.
,,Hij is leeg”, viel F. me in de rede.
,,Wat maakt ’t uit”, dacht ik nog. Ik vond het eigenlijk een beetje vervelend dat mijn betoog werd onderbroken.
Het lege bleek de tank te zijn.
Nog ’n tikje vervelender dus, op de snelweg.
We hadden niet doorgehad dat de wijzer zo ver in het rood stond, de auto had niet gepiept of andere dorstige signalen gegeven.
Door de vaart die de auto nog had kon F. hem precies van de afrit die we passeerden afsturen, daarna nog om een rotonde en onder een viaduct door.
Op een ventweg tussen weilanden en de snelweg strandden we. Benzinepompen waren te ver lopen en een reservetank benzine hadden we niet.
Het zou drie kwartier duren voor de ANWB kwam.
Ik had natuurlijk in de auto kunnen wachten, we hadden die middag tenslotte al drie uur gewandeld. Maar buiten was zon, een berm met bloemen en er waren koeien.
Ik gaf grassprieten aan een koe die ook benieuwd naar mij was. Dat had natuurlijk niet gehoeven, daar had ze een heel weiland en waarschijnlijk ook haar buik van vol.
Maar koeien zijn beleefd, bleek wel.
Ik was vergeten dat koeien een grijze tong en zulke enorm lange wimpers hebben.
We keken allebei op toen er een langsrazende trein toeterde. Nieuwsgierig zijn ze ook, bleek dus.
Ik was ook vergeten dat het zo’n gepruts is om van madeliefjes een ketting te maken. Met vergeet-me-nietjes lukt dat trouwens niet, te dun. Boterbloemen bleken ook waardeloos.
Het wachten op de ANWB duurde trouwens maar 25 minuten. Het was bijna te kort.
