Soms ben je ergens zo lang mee bezig dat je vergeet waarom je ook alweer was begonnen. Je werkt ergens naartoe, maar weet allang niet meer waarnaar.
Elke vrijdag stap je in die Volkswagen Golf, grote letter L op het dak. Je raakt eraan gewend. Na anderhalf uur stap je weer uit. Eerst is het leuk, daarna weer niet. Dan valt het weer mee en vervolgens is het een smet op je vrije dag. Maar het gaat niet om leuk, dus je accepteert het als onderdeel van je week. Net als vroeg opstaan en afwassen.
Gisteren ging heel even de gedachte door me heen: stel dat ik het haal, gewoon in één keer. Een hypothetische wereld ging voor me open: geen rijles meer. Stel nu dat ik nooit meer…
Maar laten we eerlijk zijn, slechts 46,5 % van de kandidaten slaagt de eerste keer. Bovendien ben ik geen natuurtalent op de weg. En als je voor de tweede keer examen doet, is het veel relaxter. Enzovoorts.
Ik durf wel te zeggen dat ik nog nooit van mijn leven zo goed reed als vanmorgen, tussen 08.oo en 08.45 uur (het halfuurtje inrijden voorafgaand was geen onverdeeld succes). En ik was niet de enige die tevreden was over mijn prestaties tijdens het examen. ´Gefeliciteerd!´ zei examinator F. toen we weer aan het tafeltje bij het CBR zaten. Hij had niets aan te merken. Niets!
Vanaf nu heb ik dus niet alleen alle vrijdagen echt helemaal vrij, maar ook nog eens een rijbewijs. Dat is toch een hele leuke bonus.
