Eén jaar heb ik overgeslagen. En ik kreeg zo’n vreselijke spijt, dat ik mezelf voornam het nooit meer te missen. Dat was een streng voornemen, niet zo’n halfslachtig geval: ik maakte er zelfs een Notitie van.
Een goed idee. Want vanwege een permanente persoonlijke kredietcrisis wilde ik in december – net als in dat ene zo spijtige jaar – terugkrabbelen. Ik kon die 75 euro veel beter besteden, dacht ik zo, aan Verstandige Dingen. Zoals eindelijk eens een broek zonder slijtpluisjes. Of vaatwastabletten.
Gelukkig vond ik toen mijn Notitie terug.
En zo sta ik nu zielsgelukkig tussen stinkende dreadlockmannen, springende pubermeisjes en losgeslagen huisvaders en mag ik me drie hele nachten lang laven aan Europese popmuziek. Wat haalde ik me in mijn domme hoofd met verstandige pluisvrije broeken en de afwas? Zoveel moois op een steenworp afstand van mijn huis, jeu!
Mijn winterdepressie wordt stevig weggeblazen door belachelijke basloopjes, onmogelijke dansjes, sexy solo’s en hilarisch valse noten. Wel blijft het jammer van die stinkende dreadlockmannen natuurlijk, maar die zachte gele oordopjes kunnen in extreme gevallen heus ook in je neus.
Binnenkort komt er trouwens nóg zo’n jaarlijks evenement waarvan ik me heb voorgenomen zo min mogelijk edities te missen. Vorige week bedacht ik al dat ik mijn vrije dagen in februari misschien beter kan gebruiken voor Verstandige Dingen, zoals het lek in mijn badkamer repareren, of sporten.
Gelukkig zag ik toen vanuit mijn ooghoek een Notitie.
