Soms zie je iets, iets dat je zonder ook maar enige twijfel doet realiseren dat wat je ziet bijzonder is.
Ik zette de televisie aan op zoek naar niets in het speciaal om naar te kijken en kwam terrecht bij Nederland 2 waar mij het beeld geschetst werd van Jimmy Mirikitani, een oude Japanse man.
Een overlever, een dakloze, een kunstenaar.
Oud zeer dat zich manifesteert uit kunstenaarshanden. Een o zo bewogen leven maar altijd het oog van een kind.
Een man van 85 die zijn leven overleefd heeft maar dreigt te eindigen in New York onder de giftige dampen van de ingestorte Twin touwers.
Totdat filmmaker Linda Hattendorf hem besluit welkom te heten in haar woning.
Terwijl zij samen met hem terugblikt op en graaft in zijn verleden, vinden ze verloren gewaande familieleden, brengen ze een bezoek aan het interneringskamp waar hij verbleef en ontvouwt zich een adembenemend verhaal van een jongen, een man, die alles verloor, behalve zijn kunst.
En zit ik met ingehouden adem van begin tot eind op het puntje van mijn stoel.
Soms zie je iets, en terwijl je ernaar kijkt realiseer je je dat hetgeen je ziet bijzonder is.
Zonder dat je er ook maar enig moment over hoeft na te denken.

Eén Reactie
Prachtig.
One Trackback
Camille Burchell…
Wow, great blog post.Much thanks again. Keep writing….