De nieuwe roman van mijn favoriete schrijver Douglas Coupland is een exceptioneel stukje literatuur. Voornamelijk gaat hij over twee mensen die werken bij een kantoorboekhandel, een vrouwelijke gothic die vrolijk wordt van alles wat dood of zwart is, en een pas gescheiden man, die hopeloze pogingen doet om zijn eigen boek af te krijgen. Vanaf het moment dat ik begon met het lezen van dit verhaal begon zich er een soort sympathie te ontwikkelen voor de twee bevolkingsklassen waar de hoofdpersonen zich in bevinden, namelijk gothics (die met enige regelmaat buiten worden gesloten op school e.d.) en volwassenen die zich ergens in de 40 bevinden. Ik heb een beetje het gevoel dat er zich de afgelopen jaren een soort van kloof aan het ontwikkelen is tussen mijn generatie (12-20 jaar) en die van mijn/onze ouders (40-55 jaar).Dankzij dit boek krijg ik een beter inzicht in de belevingswereld van mijn ouders en de generatie waar zij deel van uit maken, hoe zij denken over het leven, de wereld en al het andere. Dankzij dit bijzondere verhaal kreeg ik een beter inzicht in de belevingswereld van mensen waar ik veel mee omga (lees: mijn ouders), en ik vind het leuk/goed/fijn dat zoiets van een fictioneel boek geleerd kan worden, wat mij betreft zou elke ouder dit aan zijn puber kunnen geven (leuk sinterklaas cadeau misschien?)
2 Reacties
Klinkt als een goed Sinterklaascadeautje voor een select gezelschap.
Juist;).