Het is een gigantische open deur, maar sommige muziek kan je op ieder willekeurig moment genadeloos raken. Zo kan ik me nog goed het eerste moment herinneren dat ik de Vivaldi’s cantate Cessate, Omai Cessate beluisterde, uitgevoerd door countertenor Andreas Scholl (die overigens verdacht veel lijkt op een in Groningen actieve Duitse architect). Achteraf weet ik niet meer precies waarom ik de CD kocht. Ik kende Scholl – het kost me moeite om te zeggen dat ik een fan ben – en ik raakte gefascineerd door het hoesje. Dat weet ik nog. Desondanks weet ik niet meer hoe vaak ik de Cantate sindsdien heb beluisterd en cadeau heb gedaan aan mensen die mij lief zijn. Het moeten ontelbare keren geweest zijn. In ieder geval heb ik op dag één, na de eerste luistersessie, track nummer 5 absoluut ruim twintig keer teruggespoeld, iedere keer met tranen in mijn ogen; eerst over de boxen en daarna met een koptelefoon omdat mijn inmiddels ex vriendin doodziek werd van mijn neurose (Scholl was overigens niet de oorzaak van onze uiteindelijke breuk).
Er is trouwens niet veel muziek die je op deze manier eindeloos en met dezelfde emotie kunt beluisteren. Ik ken er een paar, waarvan Vivaldi’s Cantate er een is, met de uitvoering van Bachs Matthäus Passion door Paul McCreesh als goede tweede. En dan is er natuurlijk de uitvoering van Bachs Engelse Suites door Ivo Pogorelich. Maar ja, die behoort echt tot de buitencategorie. Die man speelt de suites als een robot met gevoel. Genadeloos, snel en onnavolgbaar. Datzelfde geldt trouwens voor Rameau’s Nouvelle Suites door Philippe Tharaud, ook een absolute aanrader. Verder zijn er natuurlijk verschillende LP’s – of CD’s zoals u wenst – die op een of andere manier niet aan slijtage onderhevig zijn. Wat te denken van Gonzales’ Solo Piano of de werkelijk geweldige Eccentric Soul collectie waar ik al eerder over schreef. Maar toch, ze halen het niet bij McCreesh, Scholl en Tharaud.
Gisteravond beluisterde ik naar lange tijd weer eens vol overgave Vivaldi en Bach in de uitvoering van respectievelijk Scholl en McCreesch. De tranen bleven achterwege, maar God wat is en blijft het goed. Vanaf nu wacht ik met smart op de dag dat ik weer eens naïef een CD aanschaf die per ongeluk een tranentrekker blijkt te zijn.
