Ik heb – bij wijze van – een vuistslag vol in mijn gezicht gekregen. Zo een die het woord ‘optater’ verdient. Als ik op straat loop, zijn vlammende herfstkleuren zelfs in volle zon zonder glans. Passerende puppies interesseren me niet, babies met snoezige mutsjes loop ik voorbij en ik ben in staat om chocola te weigeren.
Ik laat in de heel drukke supermarkt een glazen pot met rode bietjes stukvallen.
Ik brand mijn hand aan te heet water uit de kraan.
Ik loop tegen de deurpost op en stoot mijn hoofd aan mijn eigen bed.
Ik parkeer een auto van iemand anders tegen de auto van iemand anders.
Ik snak naar een verdoving van mezelf.
Ik eet alsnog chocola, drink mezelf met rode wijn in slaap en durf mijn eigen gedachten nauwelijks te denken.
Ik ben zo vreselijk verliefd.
Het is de hel.
Want het kan niet, natuurlijk, en het gaat niet. De gebruikelijke praktische bezwaren, de wetten. Daarenboven ook nog culturele verschillen, fysieke afstand en dat ene fundamentele detail: het is niet wederzijds.
Ik huil mezelf in slaap.
Maar als ik opsta, is het al weer een beetje anders.
Want die herfstkleuren zijn écht behoorlijk spectaculair in Groningen. Er lopen mooie mannen heel hard voor mijn huis langs. Ik word uitgenodigd voor een etentje, ik heb een nieuw bloesje, ik maak stoofpeertjes en ik zie een geit staan in een woonwijk, midden op de weg.
Bakstenen zijn toch veel te hard voor het bedrijven van de liefde, bedenk ik.
En grote boten willen zelden mee naar een familiefeest.
Misschien kan ik leren genoegen te nemen met zinderende weekends die me daarna leeg en eenzaam – maar ongeremd bevredigd – achterlaten? Stiekem vind ik dat een spannend plan. En net zo stiekem, tijdens de afwas, geloof ik in de kracht van het cliché: als het zo moet zijn, dan komen we vanzelf bij elkaar.
Wie weet woon ik dus in 2018 in Hamburg en houdt de stad van mijn dromen dan net zoveel van mij als ik van haar.
En tot die tijd neem ik gewoon genoegen met stoofpeertjes, herfstblaadjes, puppies en pannenkoeken. En na die wilde weekends, in die eenzame leegte? Heel veel chocola, selbstverständlich.
