Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Wat hebben Ruud Gullit, Robin Hood, Marco van Basten, cowboys, indianen, boeven, politie en ninja’s met elkaar gemeen? Toen ik klein was, was ik ze in een goede middag allemaal geweest. Ik had er weinig voor nodig, behalve een beetje fantasie, een voetbal of een houten stok (een lange rechte of een kleine met een hoek) en ik was het. Later kwamen de actiepoppetjes; wilde ik een Teenage Mutant Hero Turtle zijn (die zag ik bij vriendjes, of in de speelgoedwinkel, of in de folder van de speelgoedwinkel). Dat ging toch wat lastiger, want die waren zo gedetailleerd en ik werd ook al wat ouder. Dan voel je je toch een beetje nep met zo’n stuk hout in je knuisten.

Laatselijk zwierf ik met wat kornuiten door de Japanse kustplaats Kamakura. Daar moet je je je ongeveer een Nipponese mengelmoes van Zandvoort aan Zee en Valkenburg bij voostellen. Veel tempels dus en zee met surfers. Toen we daar zo een beetje rondsnuffelden in een souvenirswinkeltje met gebakken potjes en andere vroeg-Japanse prullaria, botsen we plotsklaps op plastieken nepninchaku’s. Voor de meisjes onder jullie: ninchaku’s zijn twee stokjes van zo’n drie centimer doorsnee en 30 centimer lang die door een ketting met elkaar verbonden zijn. Als jongetje op de lagere school was dit schier onhandelbare ninjawapen een begeerlijk en bewonderenswaardig voorwerp. Ik denk dat op elke school wel een jongen rondliep die er een had en die er ontzagwekkende trucjes mee kon. Als je hem dan eindelijk zo ver had gekregen dat je zelf een keer met die dingen mocht zwaaien, hield je er steevast een bloedneus aan over.

Goed, ninchaku’s van plastic dus. Voor nog geen vier euro kochten we een middag onze jeugd terug. Vliegtrappend vlogen we van bloembak naar stoeprand. We waren ninja’s.