Zoals bijvoorbeeld een envelop in de brievenbus met daarin een foto van ons poezebeest, slapend achter het raam. Mysterieuze afzender: De katerfotograaF.

Een beetje freaky: onze kat heeft een stalker. Tenzij iemand met een camera door de stad fietst om alle vensterbankdieren vast te leggen. Dan vind ik het wel weer leuk. En stiekem voel ik me ook wel een beetje trots.

Ach, zoveel weet die katerfotograaf niet van onze poes. Hij heeft immers een je-weet-wel-kater gefotografeerd.

Elke vrijdag stap je in die Volkswagen Golf, grote letter L op het dak. Je raakt eraan gewend. Na anderhalf uur stap je weer uit. Eerst is het leuk, daarna weer niet. Dan valt het weer mee en vervolgens is het een smet op je vrije dag. Maar het gaat niet om leuk,  dus je accepteert het als onderdeel van je week. Net als vroeg opstaan en afwassen.

Gisteren ging heel even de gedachte door me heen: stel dat ik het haal, gewoon in één keer. Een hypothetische wereld ging voor me open: geen rijles meer. Stel nu dat ik nooit meer…

Maar laten we eerlijk zijn, slechts 46,5 % van de kandidaten slaagt de eerste keer. Bovendien ben ik geen natuurtalent op de weg. En als je voor de tweede keer examen doet, is het veel relaxter. Enzovoorts.

Ik durf wel te zeggen dat ik nog nooit van mijn leven zo goed reed als vanmorgen, tussen 08.oo en 08.45 uur  (het halfuurtje inrijden voorafgaand was geen onverdeeld succes). En ik was niet de enige die tevreden was over mijn prestaties tijdens het examen. ´Gefeliciteerd!´ zei examinator F. toen we weer aan het tafeltje bij het CBR zaten. Hij had niets aan te merken. Niets!

Vanaf nu heb ik dus niet alleen alle vrijdagen echt helemaal vrij, maar ook nog eens een rijbewijs. Dat is toch een hele leuke bonus.

Vanochtend fietste er een meisje voor me uit. Hoe oud zal ze geweest zijn, een jaar of negen? Ze had een viezig roze truitje aan en er zat een grote winkelhaak in haar spijkerrokje. Haar lange blonde haar was kletsnat van de douche. Haar fiets was fonkelnieuw, felroze en had een mandje voorop, helemaal bedekt met grote, vrolijke plastic bloemen.

Ik fietste zelf wat gehaast: ik denk altijd aan de late kant te zijn, hoewel ik dat zelden of nooit ben. Ik hoopte gisteren mijn portemonnee op het werk verloren te zijn en niet onderweg naar huis. Bovendien heb ik ook dingen aan mijn hoofd, weet je? Ik manoeuvreerde tussen de auto’s, bussen en andere fietsers in de binnenstad. Te snel. Te langzaam. Te jong en te breeduit naast elkaar fietsend, met hun smart-ass opmerkingen over mijn pet.

Het deed me er aan denken dat ik een week of wat geleden bij de Burger King zat, tegenover een oudere heer die mij onbedaarlijk deed denken aan Sepulchrave Groan. Keurig in’t pak, zijn zilveren haar strak achterover gekamd. Hij zat in zijn eentje aan een van de plakkerige plastic tafeltjes, omringd door spreekwoordelijke jongelui. Hij had geen koffie of burger, voor zover ik kon zien. Hij keek wat ongemakkelijk.

En ik bedacht me dat we eigenlijk eens wat vaker misschien gewoon mensen zomaar aan zouden moeten spreken. Misschien dat ik er een soort sociaal netwerk voor zou kunnen maken, met een website en alles en dat mensen daar dan buttons zouden kunnen krijgen met een tekst als Praat anders gewoon met mij! Hmm, zou talkr.com nog vrij zijn? Kletsr.nl?

Ik mikte mijn afval in de bak en liep door de stationshal naar buiten. Een junk in een trainingspak zeilde langs me heen en riep me met een vlezig surinaams accent toe dat het koud was, meneer. Màààn, echt koud. Ik negeerde hem.

Diezelfde avond parkeerde een geestelijk gehandicapte man zijn stadsbarrel praktisch tégen mij aan. Dit was zó belangrijk. Kon ik hem vertellen of die mooie mevrouw die hij op donderdagochtend altijd bij de HEMA zag ook nog wel eens zonder die meneer zou komen? Want ze kwam nou altijd met die meneer. En die meneer bleef nu ook heel vaak bij haar slapen.

Dat was toch helemaal niet aardig van die mevrouw?

Denkt u dat die mevrouw ook nog wel weer eens alleen komt?

Oh, denkt u dat écht?

Nu ben ik door al die vrijheid en blijheid ook iemand geworden die alle tijd heeft om een praatje te maken en dan wel eens iets beweert of belooft. Hoe het gebeurd is, weet ik niet meer, maar feit is dat ik de kantinejuffrouw eens beloofde haar te helpen als het druk was. Kantinejuffrouwen nemen dat soort opmerkingen serieus en laten dan twee rode overhemden met Beijk Catering erop geborduurd komen, waarna je aan de bak kunt.

Een uur lang sneed ik samen met Wieger Jan (net zo’n grote mond als ik) brietjes, komkommers en pistoletjes. En na dat uur voelde ik me voldaan. Want klanten hadden vriendelijk gegroet, geduldig gewacht en waren blij met hun vers belegde broodjes. Arbeit macht froh.

Het kwam onverwacht: de Hemelse Voorzienigheid deed tijdelijk troonsafstand en liet de hele zaak over aan een eenvoudige sinaasappel.

De eer werd in een boomgaard in Florida nederig door de sinaasappel aanvaard. De andere sinaasappels, de vogels en de mannen op hun trekkers weenden vol vreugde; de motoren van de trekkers bromden lofzangen.

De piloten van passerende vliegtuigen omcirkelden de boomgaard en vertelden hun passagiers, “Onder ons bevindt zich de boomgaard waar, aan een eenvoudige tak, de sinaasappel die over de wereld heerst groeit.” En de passagiers vielen stil van ontzag.

De gouverneur van Florida riep elke dag uit tot een feestdag. Op zomernamiddagen kwam de Dalai Lama naar de boomgaard om naast de sinaasappel te zitten en over het leven te spreken.

Toen het tijd werd dat de sinaasappel geplukt moest worden, wou geen van de rondreizende arbeiders de taak op zich nemen en er brak een staking uit. De voormannen weenden. De andere sinaasappels bezwoeren dat ze zuur zouden worden. Maar de sinaasappel die over de wereld heerste zei, “Nee, vrienden; het is tijd.”

Tenslotte werd er een man uit Chicago ingevlogen, met een hart zo winderig en koud als Lake Michigan in de winter. Hij zette zijn attaché-koffer neer, beklom de ladder en plukte de sinaasappel. De vogels waren stil en de wolken trokken weg. De sinaasappel bedankte de man uit Chicago.

Men zegt dat sommige machines in goud veranderden, terwijl de sinaasappel door het nationale tuinbouwproductenverwerkings- en distributiesysteem ging, dat truckers openbaringen hadden en bejaarde winkeliers op het platteland hun gebrouilleerde lesbische dochters op Wall Street belden en alles werd vergeven en vergeten.

Drie dagen geleden kocht ik de sinaasappel die over de wereld heerste bij de supermarkt, voor 25 cent. Drie dagen lang lag hij in mijn fruitmand en was hij mijn leraar. Vandaag zei hij, “Het is tijd”, en ik at hem op.

Nu zijn we weer alleen.

[The Orange van Benjamin Rosenbaum, uit het Engels vertaald door F.M.K. Sijbenga onder een Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 License.]

“Zet het blauw van de zee
tegen het blauw van de hemel
veeg er het wit van een zeil in
en de wind steekt op”

- Willem Hussem

Toen ik een jaar of dertien was las ik deze tekst regelmatig en vond ik het mooi.
Pas nu, tien jaar later, weet ik hoe waar het kan zijn.

Ik mocht kiezen wat voor kleur hij moest krijgen. Kreeg een kleurenwaaier in mijn knuisten. Pik er maar een uit. Even het daglicht inlopen. En waaieren maar, als een zonnekoningin op een hete Franse zomerdag. Lichtroze, matte lak, met veel zwarte elementen. Ik geef toe, eigenlijk zou de beslissing moeten zijn of ik er Shimano of Campagnolo op laat monteren, maar daarvoor vertrouwde ik op de kennis van de vakman. Van communicatie heb ik nou eenmaal een tandje meer verstand.

Drie weken wachten, als op een taart die maar niet gaar worden wil. Dan toch een belletje, vlak voor zijn vakantie nog ijverig met de sleutels in de weer. Een dinsdagmiddag, ergens in juni. Even terug naar dat cadeau voor om en nabij mijn achtste verjaardag. Naast het huis stond hij, een Piet Pelle. Niet lichtroze was hij, beige, maar het sentiment was hetzelfde.

Het is de mooiste rib uit mijn lijf.

Ik loop naar een bankje en kijk of het schoon is. Ik heb altijd het idee dat wanneer iets naar rook ruikt, alles vies is. Ik ga zitten en zie dat de deuren open gaan. Direct vliegt er een duif naar binnen. Ik denk direct: ‘die komt er nooit meer uit.’ Ik herinner me van vroeger dat er wel eens vogeltje mijn ouderlijk huis naar binnen vloog. Dat is heel zielig, want zo’n vogeltje vliegt continu tegen het raam. Ik heb me wel eens laten vertellen dat duiven hele domme vogels zijn.

De duif die nu naar binnen is gevlogen, heeft een groot probleem. Hij zal zich gigantisch te pletter vliegen tegen de ramen. Maar het tegendeel blijkt waar: opeens staat de duif voor de schuifdeuren. De deur gaat open, iemand loopt naar binnen en de duif vliegt naar buiten. Dat heeft hij slim bekeken. De deur gaat weer open en jawel, hij vliegt weer naar binnen.

Ik zie dat de duif een takje in zijn snavel heeft. Hij vliegt omhoog en gaat staan op een grote stalen balk. Naast hem ligt een enorm nest. Deze duif heeft het goed bekeken. Een nest dat hoog en uit de wind ligt, en ook nog eens droog is. Jammer dat als de jonge duifjes uit hun eitjes komen, ze direct longkanker zullen krijgen.

Maar ik vraag me af hoe ze duifjes, als ze eenmaal het nest verlaten, het gebouw moeten verlaten? Het zou een een mooi gezicht zijn als ze één voor één uit het nest naar beneden komen vallen tussen de wachtende mensen. Zou moederduif ze in die tijd leren hoe ze door de deuren naar buiten moeten? Ik neem aan dat wanneer moederduif het een keer voor doet, ze niet zal wachten tot de duifjes één voor één naar het buiten komen.

De duif vliegt weer naar beneden. Daar zit ze dan te wachten voordat de deur weer open gaat. Ik zie dat het wel lang duurt. De duif loopt van links naar rechts en blijft maar kijken naar de deur. Dat wordt nog wat met al die kleine duifjes.

Iemand naast me ziet het ook. Ik kijk haar aan. Beiden hebben we het gevoel dat we actie moeten ondernemen, maar we blijven allebei zitten. Ik denk:  ’Als mijn bus er aan komt, loop ik samen met de duif naar buiten’. Maar helaas, de deur gaat open. De duif vliegt weg en ik sta op om me te haasten voor de bus.

soms gaat er es iets mis / dan heb je een probleem / maar dat lossen wij dan simpel op

Mijn helden zijn geen oorlogsveteraan of rockmuzikant, maar getekende en geboetseerde figuren, die over zulke superkrachten beschikken dat ze in het echte leven niet bestaan. Denk bijvoorbeeld aan Spongebob. Sinds kort heb ik er twee helden bij.

Ik ben niet opgegroeid met Buurman & Buurman, maar toen ik een cadeau mocht uitzoeken van de VPRO als tegenprestatie voor mijn lidmaatschap, was de keuze snel gemaakt: de dvd van Buurman & Buurman deel 1.

Met een geniale combinatie van inventiviteit, stupiditeit en onaflatend positivisme klussen de twee buurmannen alles naar zijn grootje. Elke aflevering begint met een overzichtelijk  huishoudelijk probleem (hoe krijg ik een blik goulash open) en eindigt in complete choas.

De buurmannen komen met de slechtste maar wel ontzettend creatieve ideeën, waardoor alles compleet uit de hand loopt. Toch blijven ze elkaar eindeloos complimenteren en laten ze zich niet uit het veld slaan. Ze zijn zeker niet te beroerd om elkaar uit de brand te helpen. Een beetje tegenslag zal daar niets aan veranderen.

Klussen lijkt ook zo makkelijk als je ziet hoe zij het doen. De laatste stappen om onze werkkamer te perfectioneren waren dan ook snel gemaakt. Niet te veel over nadenken, maar gewoon doen. Je ziet vanzelf hoe het wordt. En als novembergrijs toch wel echt lichtroze blijkt, is dat eigenlijk hartstikke mooi. Zoals de tjechen zeggen: A Je To (en dat is het)!

De laatste dag van je vakantie prak je al je bagage, samen met de souvenirs en impulsaankopen in je rugzak. Hij gaat nog maar net dicht. Tijd voor een efficiënte indeling van je tas is er niet bij. Je moet opschieten, want je was even vergeten dat de laatste zondag van maart die dag is dat de klok een uur vooruit wordt gezet…

Klaar voor de start zwaai je je rugzak op je rug. En dan hoor je “ kwek, kwek, kwek…” In één klap word je teruggeworpen naar je land van herkomst. Dat land waar je dagelijks je sleutels gebruikt met die leuke sleutelhanger. Je wringt je in een aantal (bijna) onmogelijke houdingen om te proberen het eendje te laten stoppen, zonder je gehele tas te hoeven uitpakken. Lichte frustratie. De batterij zal zo wel leeg gaan, denk je de hele weg naar het treinstation. Dezelfde gedachte komt bij je op als je van het treinstation naar de incheckbalie op het vliegveld loopt. Maar batterijen gaan tegenwoordig langer mee dan je denkt.

Een paar dagen later ben je weer thuis. Je probeert je vakantiegevoel natuurlijk zo lang mogelijk vast te houden. Dat lukt aardig, want de lente is begonnen! Het onmiskenbare gekwek van eendjes om je heen. Je vakantiegevoel borrelt weer omhoog. Hoe lang zal de brede grijns na het horen van “kwek, kwek, kwek” nog op mijn gezicht verschijnen?