Op het toilet waste ik namelijk mijn handen en hield ze vervolgens onder het handendroogblaasapparaat. Ik dacht heel even dat er iets mis wat met mijn ogen, daarna dacht ik dat een visioen tot mij kwam. Maar niets van dat alles, wat ik zag was echt: mijn huid werd weggeblazen door de Blast. Zoals de propellor van een helicopter kringen maakt in water, zo werd mijn huid over de botten geblazen. Het zag er fantastisch uit en mijn humeur was volledig hersteld. 

Sinds ik weer thuis ben, heb ik zonder nadenken mijn handen afgedroogd aan mijn eigen handdoekjes. Maar die regen buiten duurt nu wel heel lang. Tijd voor een kopje koffie in de Bolder.

Je eerste schooldag, de 3 minuten voor je op moet bij het eerste optreden van je bandje, je eerste zoen, het eerste college dat je geeft.

Die verlamming, de onzekerheid, het gevoel dat je uit elkaar zal knallen. Het moment dat je met jezelf moet vertellen dat je dit echt zelf bent begonnen. Als de tijd stilstaat omdat je zo bewust bent van jezelf. In die paar minuten lijkt het of kunt kiezen wie je wilt zijn. Alles is nog mogelijk.

Ondanks dat ik vanaf september hier elke avond en elke zaterdag mijn klusbroek verder onder de verf heb gesmeerd, ondanks dat ik hier zelfs al een paar weken woon, krijg ik ineens de kriebels en een rood hoofd. Waar ben ik aan begonnen?

Het regent als ik naar de winkel fiets. Maar de winkel is leuk: hier kun je overtollige plastic tasjes in een plastic bol stoppen, zodat anderen een tasje kunnen pakken. Anderen zoals ik, omdat mijn boodschappen nooit in de meegebrachte tas passen (is dat eigenlijk een wet van Murphy?).

Ik pak een tasje en prop het helemaal vol. En dan ben ik ineens ergens anders. Het tasje komt van een platenzaak in Santander. Ik ben er nog nooit geweest, maar ineens zweven mijn gedachten naar een stad aan donkergroen water. Ik slenter over een boulevard en ruik de zee. Bootjes dobberen in het vroege morgenlicht, de geur van espresso en zoete broodjes waait mij tegemoet. Calle de Burgos nr. 9: als ik er ooit kom, ga ik er beslist een plaatje kopen.

Zoals bijvoorbeeld een envelop in de brievenbus met daarin een foto van ons poezebeest, slapend achter het raam. Mysterieuze afzender: De katerfotograaF.

Een beetje freaky: onze kat heeft een stalker. Tenzij iemand met een camera door de stad fietst om alle vensterbankdieren vast te leggen. Dan vind ik het wel weer leuk. En stiekem voel ik me ook wel een beetje trots.

Ach, zoveel weet die katerfotograaf niet van onze poes. Hij heeft immers een je-weet-wel-kater gefotografeerd.

Elke vrijdag stap je in die Volkswagen Golf, grote letter L op het dak. Je raakt eraan gewend. Na anderhalf uur stap je weer uit. Eerst is het leuk, daarna weer niet. Dan valt het weer mee en vervolgens is het een smet op je vrije dag. Maar het gaat niet om leuk,  dus je accepteert het als onderdeel van je week. Net als vroeg opstaan en afwassen.

Gisteren ging heel even de gedachte door me heen: stel dat ik het haal, gewoon in één keer. Een hypothetische wereld ging voor me open: geen rijles meer. Stel nu dat ik nooit meer…

Maar laten we eerlijk zijn, slechts 46,5 % van de kandidaten slaagt de eerste keer. Bovendien ben ik geen natuurtalent op de weg. En als je voor de tweede keer examen doet, is het veel relaxter. Enzovoorts.

Ik durf wel te zeggen dat ik nog nooit van mijn leven zo goed reed als vanmorgen, tussen 08.oo en 08.45 uur  (het halfuurtje inrijden voorafgaand was geen onverdeeld succes). En ik was niet de enige die tevreden was over mijn prestaties tijdens het examen. ´Gefeliciteerd!´ zei examinator F. toen we weer aan het tafeltje bij het CBR zaten. Hij had niets aan te merken. Niets!

Vanaf nu heb ik dus niet alleen alle vrijdagen echt helemaal vrij, maar ook nog eens een rijbewijs. Dat is toch een hele leuke bonus.

Vanochtend fietste er een meisje voor me uit. Hoe oud zal ze geweest zijn, een jaar of negen? Ze had een viezig roze truitje aan en er zat een grote winkelhaak in haar spijkerrokje. Haar lange blonde haar was kletsnat van de douche. Haar fiets was fonkelnieuw, felroze en had een mandje voorop, helemaal bedekt met grote, vrolijke plastic bloemen.

Ik fietste zelf wat gehaast: ik denk altijd aan de late kant te zijn, hoewel ik dat zelden of nooit ben. Ik hoopte gisteren mijn portemonnee op het werk verloren te zijn en niet onderweg naar huis. Bovendien heb ik ook dingen aan mijn hoofd, weet je? Ik manoeuvreerde tussen de auto’s, bussen en andere fietsers in de binnenstad. Te snel. Te langzaam. Te jong en te breeduit naast elkaar fietsend, met hun smart-ass opmerkingen over mijn pet.

Het deed me er aan denken dat ik een week of wat geleden bij de Burger King zat, tegenover een oudere heer die mij onbedaarlijk deed denken aan Sepulchrave Groan. Keurig in’t pak, zijn zilveren haar strak achterover gekamd. Hij zat in zijn eentje aan een van de plakkerige plastic tafeltjes, omringd door spreekwoordelijke jongelui. Hij had geen koffie of burger, voor zover ik kon zien. Hij keek wat ongemakkelijk.

En ik bedacht me dat we eigenlijk eens wat vaker misschien gewoon mensen zomaar aan zouden moeten spreken. Misschien dat ik er een soort sociaal netwerk voor zou kunnen maken, met een website en alles en dat mensen daar dan buttons zouden kunnen krijgen met een tekst als Praat anders gewoon met mij! Hmm, zou talkr.com nog vrij zijn? Kletsr.nl?

Ik mikte mijn afval in de bak en liep door de stationshal naar buiten. Een junk in een trainingspak zeilde langs me heen en riep me met een vlezig surinaams accent toe dat het koud was, meneer. Màààn, echt koud. Ik negeerde hem.

Diezelfde avond parkeerde een geestelijk gehandicapte man zijn stadsbarrel praktisch tégen mij aan. Dit was zó belangrijk. Kon ik hem vertellen of die mooie mevrouw die hij op donderdagochtend altijd bij de HEMA zag ook nog wel eens zonder die meneer zou komen? Want ze kwam nou altijd met die meneer. En die meneer bleef nu ook heel vaak bij haar slapen.

Dat was toch helemaal niet aardig van die mevrouw?

Denkt u dat die mevrouw ook nog wel weer eens alleen komt?

Oh, denkt u dat écht?

Nu ben ik door al die vrijheid en blijheid ook iemand geworden die alle tijd heeft om een praatje te maken en dan wel eens iets beweert of belooft. Hoe het gebeurd is, weet ik niet meer, maar feit is dat ik de kantinejuffrouw eens beloofde haar te helpen als het druk was. Kantinejuffrouwen nemen dat soort opmerkingen serieus en laten dan twee rode overhemden met Beijk Catering erop geborduurd komen, waarna je aan de bak kunt.

Een uur lang sneed ik samen met Wieger Jan (net zo’n grote mond als ik) brietjes, komkommers en pistoletjes. En na dat uur voelde ik me voldaan. Want klanten hadden vriendelijk gegroet, geduldig gewacht en waren blij met hun vers belegde broodjes. Arbeit macht froh.

Het kwam onverwacht: de Hemelse Voorzienigheid deed tijdelijk troonsafstand en liet de hele zaak over aan een eenvoudige sinaasappel.

De eer werd in een boomgaard in Florida nederig door de sinaasappel aanvaard. De andere sinaasappels, de vogels en de mannen op hun trekkers weenden vol vreugde; de motoren van de trekkers bromden lofzangen.

De piloten van passerende vliegtuigen omcirkelden de boomgaard en vertelden hun passagiers, “Onder ons bevindt zich de boomgaard waar, aan een eenvoudige tak, de sinaasappel die over de wereld heerst groeit.” En de passagiers vielen stil van ontzag.

De gouverneur van Florida riep elke dag uit tot een feestdag. Op zomernamiddagen kwam de Dalai Lama naar de boomgaard om naast de sinaasappel te zitten en over het leven te spreken.

Toen het tijd werd dat de sinaasappel geplukt moest worden, wou geen van de rondreizende arbeiders de taak op zich nemen en er brak een staking uit. De voormannen weenden. De andere sinaasappels bezwoeren dat ze zuur zouden worden. Maar de sinaasappel die over de wereld heerste zei, “Nee, vrienden; het is tijd.”

Tenslotte werd er een man uit Chicago ingevlogen, met een hart zo winderig en koud als Lake Michigan in de winter. Hij zette zijn attaché-koffer neer, beklom de ladder en plukte de sinaasappel. De vogels waren stil en de wolken trokken weg. De sinaasappel bedankte de man uit Chicago.

Men zegt dat sommige machines in goud veranderden, terwijl de sinaasappel door het nationale tuinbouwproductenverwerkings- en distributiesysteem ging, dat truckers openbaringen hadden en bejaarde winkeliers op het platteland hun gebrouilleerde lesbische dochters op Wall Street belden en alles werd vergeven en vergeten.

Drie dagen geleden kocht ik de sinaasappel die over de wereld heerste bij de supermarkt, voor 25 cent. Drie dagen lang lag hij in mijn fruitmand en was hij mijn leraar. Vandaag zei hij, “Het is tijd”, en ik at hem op.

Nu zijn we weer alleen.

[The Orange van Benjamin Rosenbaum, uit het Engels vertaald door F.M.K. Sijbenga onder een Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 License.]

“Zet het blauw van de zee
tegen het blauw van de hemel
veeg er het wit van een zeil in
en de wind steekt op”

- Willem Hussem

Toen ik een jaar of dertien was las ik deze tekst regelmatig en vond ik het mooi.
Pas nu, tien jaar later, weet ik hoe waar het kan zijn.

Ik mocht kiezen wat voor kleur hij moest krijgen. Kreeg een kleurenwaaier in mijn knuisten. Pik er maar een uit. Even het daglicht inlopen. En waaieren maar, als een zonnekoningin op een hete Franse zomerdag. Lichtroze, matte lak, met veel zwarte elementen. Ik geef toe, eigenlijk zou de beslissing moeten zijn of ik er Shimano of Campagnolo op laat monteren, maar daarvoor vertrouwde ik op de kennis van de vakman. Van communicatie heb ik nou eenmaal een tandje meer verstand.

Drie weken wachten, als op een taart die maar niet gaar worden wil. Dan toch een belletje, vlak voor zijn vakantie nog ijverig met de sleutels in de weer. Een dinsdagmiddag, ergens in juni. Even terug naar dat cadeau voor om en nabij mijn achtste verjaardag. Naast het huis stond hij, een Piet Pelle. Niet lichtroze was hij, beige, maar het sentiment was hetzelfde.

Het is de mooiste rib uit mijn lijf.