Kijk, dat zie ik de IND hier nog niet doen. Het illustreert de Nieuw Zeelandse way of life, waarin vrije tijd en sport heel, heel belangrijk zijn. Ach, wij gaan weer joggen over het Haagse Zuiderstrand. Ook niet verkeerd. En verder proberen we zo lang mogelijk de onstpannen sfeer vast te houden. No worries!

Ik ken mijn auto. Het is er een waarvan je het bezit altijd moet uitleggen, zeker wanneer je voor de helft van je tijd voor een gesubsidieerde culturele instelling werkt. Dat soort auto’s moet je niet alleen uitleggen. Ondanks of dankzij de hoge snelheden die ze kunnen bereiken, hebben ze vaak ook een heel eigen willetje. Daarom reed ik ook 5. Maar dat maakte in dit geval bar weinig uit. Dit bevestigde mijn dealer een dag later gelukkig ook: “Als ‘ie eenmaal glijdt, dan glijdt ‘ie. Achterwielaandrijving en zomerbanden met een dergelijk model auto: dat gaat met deze weersomstandigheden niet samen.”

Toch was het aanleiding voor een serie onvergetelijke momenten: ze maakten het volledig gedeukte eindresultaat van mijn schuiver bijna goed. Allereerst bleek de geparkeerde auto eigendom van Jan: een buitengewoon vriendelijke Google medewerker van het datacentrum in de Eemshaven. Hij gaf mij tijdens het invullen van de schadepapieren met een glas wijn en een sigaret onder meer inzicht in de nieuwe Google Phone (logischerwijs reeds in zijn bezit). Maar bovenal zat hij er zeer rustig bij. Erg relativerend. Zeker nadat hij mij vertelde dat dit al zijn derde aanrijding van de avond was. In dezelfde bocht had hij reeds een schuiver gemaakt tegen de Fiat van een buurvrouw, waarna twee andere auto’s – waaronder de mijne – zijn Volvo definitief tot een gewillig botsslachtoffer hadden gemaakt. Het was jammer dat Jan een half uur na aankomst van mijn logees afscheid moest nemen. Hij was ook voor de rest van de avond, ook volgens mijn logees, een welkome (extra) gast geweest.

Een ander mooi moment brak aan na een bezoek aan het schadebedrijf dat mijn auto inmiddels onder z’n hoede had genomen. Volledig naakt en ontmanteld stond ‘ie op een verhoging om voorzien te worden van een nieuw zijpaneel, een nieuwe deur en twee nieuwe velgen. Ik aanschouwde de ingewanden van mijn auto terwijl ik te horen kreeg dat alles goed zou komen. Bijna hoopte ik dat mijn auto nog meer schade had opgelopen, opdat ik ook voor en achter had kunnen aanschouwen wat er achter al dat imponerende en verhullende blik daadwerkelijk schuilging. Bijna, want vanaf nu rijd ik van oktober tot maart op winterbanden.

Ik zal Jan binnenkort eens bellen om te vragen hoe het staat met zijn Volvo.

Toen ik voor Moois Magazine iemand zocht die een paar verbeteringen wilde doorvoeren, had ik de appeltaart dan ook al in het achterhoofd. Maar Arno, de programmeur die ik vroeg, was me voor. Op de factuur zou staan: “1 taart”. En dan ben ik de beroerdste niet, dan maak ik ook direct de lekkerste taart die ik ooit gebakken heb. De chocolade taart uit het kookboek der kookboeken: de zilveren lepel.

Een korte foto impressie van de bereiding.

Half uurtje in de oven en klaar is je Flickr integratie en Twitterkolom!

In een poging mijn huisgenoot te bewegen om mee te doen aan de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd (hoofdprijs €10.000 en kans op publicatie) kocht ik hem een doos koelkastpoëzie, thema origineel. Nee, dat klinkt niet lekker, maar – zeg nou zelf – beter dan keuken, kinderen of liefde. Meer dan 500 woorden, letters en leestekens plakten we op de zijkant van de koelkast. De diepvriesdeur werd publicatieruimte.

Nu blijkt dat ik de poëziemagneten zelf nogal leuk vind. Na vijf minuten had ik mijn eerste gedicht al af. Dichten is een eitje als je gebonden bent aan specifieke woorden en letters. Vrijheid door beperking, zal ik maar zeggen. Men laat een blik over de woorden zweven en blijft vanzelf hangen bij een paar woorden. Het hoofd creëert de samenhang. De resultaten zijn wat hoekig, maar dat is verfrissend, heb ik besloten.

Ondertussen dienen de kaarten en foto’s als inspiratie en visuele ondersteuning. Hoeveel plezier kan een mens hebben van een koelkast?

We zien het ruimteveer Atlantis, op weg naar de Hubble, in transit voor de zon. De foto is van 12 mei jongstleden, de Atlantis vloog 250 km. hoog. De transit duurde 0.3 seconden.

Het is een beetje traditioneel om bij dit soort beelden op te merken hoe nietig de mens wel niet is. Klein. Onbeduidend in de uitgestrekte leegtes van het universum. Specks of dust living on a grain of sand.

Nou wil ik niet betwisten dat enige bescheidenheid sub specie æternitatis ons niet misstaat, maar kom op zeg: dit zijn aapjes! In een vliegtuigje! Vlák voor de zon! Hoe retegaaf is dat wel niet?

Go, aapjes! Go!

Gisteren zoefde ik niet ver van Apeldoorn over de snelweg. Met mijn medepassagiers kwam ik tot de conclusie dat het goed zou zijn om even te kijken en stil te zijn bij de Plek des Onheils. De Plek waar een Mens zijn Onvrede omzette in Vernietigende Snelheid.

Na afgestemd te hebben of we als post-ramptoeristen of betrokken Nederlanders naar die plaats gingen, reden we het van lente barstende Apeldoorn binnen. Er waren veel mensen. Veel verschillende mensen. R&B-trutjes, fietsvakantie-ouderen, oma’s, kleinkinderen én (de politie is je beste vriend) twee agenten die de drukte in de gaten hielden. Stijlvol.

Tussen dranghekken een vreemd geordend landschap van stervende bloemen en verontwaardigde kindertekeningen. Geplastificeerde teksten, kaartjes vol clichés en een gesigneerde meeleefkattebel van de cast van High School Musical. Slim.

In de bedrukte sfeer ving ik verhalen op van vliegende mensen. Ik zocht naar iets anders. Een koddig kaartje of een relativerende klaproos. En ik vond iets. Onbedoeld geestig. Een steunbetuiging aan alle mensen ‘die geraakt zijn.’

Pas nadat ik de (in de tuin van een appartementencomplex geplukte) bloem bij het inmiddels tweedehands monument had neergelegd, zag ik op de omheining een verwapperd A4-tje met het verzoek de bloemen aan de overkant van het kruispunt te brengen. Hoewel in strijd met dit verzoek, vond ik mijn bloempje prachtig liggen. Op z’n zij, schuin tegen de voet van het monument. Helemaal op z’n plek.

Aan het einde van mijn bezoek realiseerde ik me dat grootse conclusies vaak getrokken worden om dat ongemakkelijke besef van onmacht te onderdrukken. Of Koninginnedag nu voor altijd veranderd is of dat de wereld al maar gekker wordt; feit is dat ik een bloem verplaatst heb en genoot van heel veel mensen die de moeite nemen hun kinderen mee te nemen naar een plek die helemaal niet leuk is.

Dat von’k mooi.

Als klein meisje vond ik panty’s wonderbaarlijke dingen. Het minuscule frummeltje uit het gele doosje bleek elke keer weer perfect om de benen van mijn moeder te passen. Magisch! Ik was dan ook apetrots toen mijn moeder ooit een witte kinderpanty voor me aanschafte. Dat zou onder mijn bloemetjesjurkje vast leuker staan dan een dikke ribbelige maillot. En het zou zeker beter zijn dan de kniehoge witte kousen waarvan er volgens de foto’s standaard één afgezakt boven mijn roze leren schoentje slobberde.

Maar al vrij snel kwam ik erachter dat nylon kriebelt. Elke tochtstroom die langs mijn benen waaide, bezorgde me de rillingen tot op mijn kruin. Bovendien waren panty’s kwetsbaar. Boomklimmen, hutten bouwen, voetballen of op een houten hekje zitten kon je vergeten; dat was funest voor het kwetsbare weefsel. De pantyhaat begon.

De jaren die volgden leidde ik een pantyloos bestaan. Als verstokte spijkerbroekendraagster had ik ze ook niet nodig. Tot afgelopen zomer. Zuslief ging trouwen en speciaal voor die gelegenheid had ik toch maar een jurkje aangeschaft. Omdat er toch íets onder moest, nam mijn moeder mij mee naar het pantyparadijs in de V&D. Ze onderwees me: “Je kunt mat of glanzend nemen. Huidskleurig, gekleurd, of transparant. Neem altijd een maat te groot. Het woord ‘denier’ – kende je dat écht nog niet? – zegt iets over de dikte van de stof.” Volledig vertrouwend op haar wijze woorden, kocht ik vier panty’s. Tijdens de trouwdag zouden er drie sneuvelen.

Ook daarna ging het snel, zelfs als ik geen wilde of gekke dingen deed. De vierde panty ladderde op een normale rustige werkdag, toen ik uit de tram stapte. En ook het dozijn nylon kniekousen dat ik ter vervanging aanschafte, was geen lang leven beschoren. Stapavondjes, verkeerd op de fiets stappen, te hard aantrekken, been stoten tegen een metalen hekje, de kat en een steentje in mijn schoen deden de synthetische kousjes allemaal ter ziele gaan.

Nog één laatste exemplaar had ik in de kast liggen. Zwart, glanzend, veertig denier, dus superdik, perfect voor in mijn pumps. En onverwoestbaar, dacht ik. Niet dus. Ontsierd door een gat en een ladder, nadat ik alleen maar een dagje naar Amsterdam was geweest…

Ik heb vandaag dus officieel de oorlog verklaard aan de panty. En wat mij betreft is het een tachtigjarige oorlog. Als ik 106 ben, praten we wel verder.

Ik heb hem zien spreken in Berlijn, en toen ik vanochtend na bijna de hele nacht voor de tv te hebben gezeten wakker schrok halverwege de speech om kwart over 6, ervoer ik hetzelfde als in de zomer bij de Siegessäule; deze man weet hoe je bevlogen een menigte moet toespreken. Ik trek alles in twijfel wat hij zegt, de nalatenschap van de Amerikaanse geschiedenis, maar toch moet ik bekennen dat ik zo nu en dan de euforie niet kan onderdrukken wanneer ik naar hem luister. Daar waar ik de afgelopen tijd het doemdenken mijzelf eigen maakte, over de wereld en de weg die we eroverheen plaveien voor onszelf, geeft hij me iets wat ik in tijden niet kon zien in de postapocalyptische beelden die mijn gedachten overheersten; een heel klein sprankje hoop.