Moois Magazine » Hoe fouter, hoe beter

Karl Marx gelezen?

Rutger — Thu, 20 May 2010 17:40:16 +0000

Ik prijs mezelf gelukkig: ik mag creative writing geven op een HBO-opleiding. Afgelopen woensdag was het feest compleet: slechts 3 studenten kwamen opdagen. Vroeger had ik me daar aan geergerd, tegenwoordig ben ik blij met de ruimte die dat geeft voor de deelnemende studenten. We bespraken de opdracht: een couplet toevoegen aan een bestaand nummer. En op de één of andere manier kwam het gesprek terecht bij het nummer “When will I be famous” van Bros.

En die tekst wil ik niemand onthouden:
When will I, will I be famous?

You’re suitably at one with your body and the sun
yes you are!
You’ve read Karl Marx and you’ve taught yourself to dance

You’re the best by far!
But you keep asking the question

oh you’re not supposed to mention.

When will I, will I be famous?
I can’t answer. I can’t answer that.
When will I see my picture in the paper?
I can’t answer. I can’t answer that.

When will I, will I be famous? You keep asking me babe.

You’re a slave to fashion and your life is full of passion.
It’s the way you are!
You’ve suffered for your art with the jogging in the park

You know you should go far!
But you keep asking the question you’re not supposed to mention.

When will I, will I be famous? . . .

I can’t tell you when you’ll see your name up in lights.
When will I, will I be famous? You keep asking me babe.
I can’t wait!

You won’t suffer in silence. You’re a talent. You know that I’ve noticed. You’d like to be a legend
a big star over night!

I can’t answer your question

- I can’t wait -it’s driving me insane

And you’re impossible in patience tearing at my brain!

School kan best nuttig zijn

Marieke Vos — Mon, 22 Feb 2010 19:59:12 +0000

Deze Franse ‘graffiti-artiest’ had toch echt beter moeten opletten, want stoer is anders…

Ook op deze plek in Marokko is nog wel wat bijspijkerles te geven. Of snakken ze daar ergens naar…?

Rob Wijnberg

Pieternel — Tue, 16 Feb 2010 19:43:14 +0000

Ik ben geen krantenlezer van origine. Kranten waren onhandig, ouderwets en serieus. Nieuws keek ik wel op tv. Maar de Nrc.Next was goedkoop, mooi, overzichtelijk, begon met de column en de strip en hij viel niet uit elkaar. Die krant lees ik dus nu.

En dan lees ik hem dus echt. Maar steeds vaker valt het me op dat ik de krant al neerleg voor ik hem uit heb. Niet omdat ik er zat van ben, maar omdat ik net iets heb gelezen dat helemaal goed is. Daar kan gewoon niets meer tegenop. Er hoeft niets meer bij.

Op dinsdag de column en op woensdag de filosofische beschouwing. Ik snap niet hoe hij het doet, Rob Wijnberg, maar het blijft scherp, helder, samenhangend, grappig, onderlegd en al die dingen. En dat in zo weinig woorden.

Vorige week stond naast Robs column ook nog eens een stuk van Dimitri Verhulst over varkens. Wat een rijkdom, ik geloofde mijn ogen niet! En dat alles op een stukje papier. Krant. Ik wist niet dat je een week later nog kon terugdenken aan een krant.

Dus een tip in verband met eventuele bezuinigingen: als je mij iedere ochtend om half 7 een verfrommeld a4tje in handen drukt met alleen een flink stuk van meneer Wijnberg erop, dan ben ik daar misschien wel bijna net zo blij mee als een hele krant. Maar ik ben dan ook geen echte krantenlezer.

Een nieuwe vorm van autodelen

Marieke Vos — Thu, 19 Nov 2009 21:13:54 +0000

‘Beste mevrouw of meneer,

Wij vinden dat u een mooie auto heeft. Wilt u hem af en toe voor ons huis parkeren (nr. 37) ? Dan kunnen wij doen alsof het onze auto is. Alvast bedankt!”

(De foto is gemaakt door Ludolf Vos. Da’s mijn vader.)

Juffrouw Doddel gaat duiken

Marieke Vos — Tue, 20 Oct 2009 17:18:01 +0000

Afgelopen zomer waren wij in Engeland. Vanwege de regen namen we herhaaldelijk onze toevlucht tot B&B’s. Echte B&B’s, zoals ze horen te zijn: bloemetjesbehang en ontbijten zó groot dat je pas ‘s avonds weer trek krijgt.

In een kleine havenplaats logeerden we in een huisje waar elke kamer een andere kleur had. Onze slaapkamer was lila, de badkamer zalmroze, de woonkamer turquoise en de serre, waar we ontbeten, zonnig geel. De gastvrouw hield van kleur, wat ook bleek uit haar uitdossing: elke dag een zorgvuldig op elkaar afgestemd geheel in één kleur. Met bijpassend gelakte nagels en oogschaduw, haar blonde haar hoog opgestoken. Wij noemden haar juffrouw Doddel.

De laatste dag hadden we het over vakanties. Zij gaat altijd alleen op stap, los van haar man, zei ze. Dan kon hij op de hond passen, maar belangrijker was dat zij dan precies kon doen waar zij zin in had. Wij vulden het al in, bevooroordeeld als we zijn: in de zon liggen in Spanje? Maar nee, wij werden aangenaam verrast. Ze blijkt elk jaar minstens één week naar de Malediven of een ander eiland te gaan voor haar favoriete hobby: duiken. Juffrouw Doddel bleek een volleerd duiker. Nu vermoeden wij natuurlijk wèl dat ze wetsuits heeft in diverse kleuren, met bijpassende zwemvliezen. Maar dat hebben we niet durven vragen.

Het Bart Smit Gevoel

Pieternel — Wed, 16 Sep 2009 12:34:18 +0000

Het enthousiasme en de hebberigheid waarmee ik vroeger rond Sinterklaas een Bart Smit- of Intertoyskrantje doorbladerde, overkomt me vrijwel nooit meer. Die enkele keer dat het wel gebeurt, zie ik dan ook direct als een TEKEN. Als ik ergens heel blij van word, dan is het ook goed voor me. Ja, ik heb een blind vertrouwen in mezelf opgebouwd – als het om impulsaankopen gaat.

Zo ga ik er ook altijd vanuit dat alles wat ik leuk vind bij elkaar past. Dan heb ik het over de inrichting van mijn huis. Het is lang goed gegaan, maar blijkt toch niet te kloppen. Ik heb in de laatste week van mijn vakantie drie keer dezelfde muur geverfd. Met telkens een andere kleur. Allemaal prachtige tinten groen die op mijn muur ineens hard blauw werden en mijn hele stilo ontwrichtten.

Eerst verfde ik de muur donkergroen, toen lichter groen en in mijn wanhoop heb ik tenslotte de eerste en tweede kleur gemengd en die eroverheen gesmeerd. Ook geen succes.

Maar ik laat me niet ontmoedigen. Een paar dagen geleden deed ik mezelf een prachtig instrument cadeau. In de muziekwinkel overkwam het me: het Bart Smit gevoel, het gevoel van voorbestemming dat ik vroeger bij Barbie Benetton en Modewijzer had. Ik kocht de Crafter Travel, een driekwart gitaartje. Het is een schatje. Eindelijk een gitaar die bij de grootte van mijn blijkbaar driekwart handen past en hij klinkt ook nog eens fantastisch. Daar zitten allerlei nieuwe liedjes in.

En voor de muur heb ik al in nieuwe kleur in gedachten. Gedempt Groen. Dat kan toch onmogelijk blauw worden?

Agapito

Peter Michiel Schaap — Tue, 28 Jul 2009 02:01:35 +0000

Agapito’s zijn er in alle soorten en maten. Ze vegen de straat, zetten het vuilnis op maandag en donderdag langs de weg, bereiden je pizza, stellen je derailleur af en rijden karren vol recyclebare blikjes in en uit de supermarkt. Kortom, Agapito’s zijn belangrijk. Ze doen het werk waar veel New Yorkers ondanks de crisis geen zin in hebben. Die luxe – het geen zin hebben – kunnen de Agapito’s zich niet veroorloven. Ze bakken pizza’s en vullen vuilniszakken alsof hun leven ervan afhangt. Vandaar dat DB, de eigenaar van het huis waar ik voor de zoveelste keer verblijf, mij waarschijnlijk de volgende opdracht meegaf: “Agapito is a short, Spanish-speaking man with dark, curly hair. He will probably sweep the sidewalk a couple of times a week and water the plants on the front stoop. He is paid to do that. Say ‘hello’ to him.”
Betalen en hallo zeggen. Dat klinkt toch heel redelijk. Zo redelijk zelfs dat ik het bijna jammer vind dat ik bij aankomst op JFK Airport niet meteen zelf ook een Agapitootje toegewezen heb gekregen. Ik was al tevreden geweest met een heel klein exemplaar. Wat een werk had hij voor me kunnen verzetten tijdens mijn verblijf in New York! In ruil voor wat dollars en, zeg, drie keer ‘hallo’ per dag had hij bijvoorbeeld mijn tassen kunnen dragen, de kattenbak kunnen legen, het huis kunnen schoonmaken en nog meer van dat soort klusjes. Dat had mijn verblijf vast nog aangenamer kunnen maken. New York vreet energie, zo gaat het gezegde, maar het maakt ook lui.

Welcome to the Holy Land

Gabriël — Thu, 18 Jun 2009 08:09:05 +0000

‘You Jew? Muslim? Druze? Christian?’
Ik sta perplex. Mond licht geopend, twee appels in mijn rechterhand.
‘You Jew? You Arab? You Christian?’, dringt de marktkoopman aan, terwijl hij best hard met zijn vinger op mijn sleutelbeen tikt.
‘Is it important?’, vraag ik verlegen terwijl ik wat van hem vandaan schuifel. Immers: ik wil gewoon die twee appels kopen bij de fruitkraam op de markt. Liever niet dat daarbij door de marktmeneer op mijn sleutelbeen wordt getikt. Laat staan dat er plots naar mijn diepste overtuigingen wordt geïnformeerd.
‘Where you from?’
‘I’m from The Netherlands’.
‘Ah, Amsterdam! You Christian? You Jew?’
‘No, sir’, zeg ik dan maar.
De marktkoopman lijkt nu te denken dat ik de vraag niet snap. Hij gaat nog iets harder praten.
‘You MUSLIM? You JEW? You CHRISTIAN?’ Hij gebaart erbij, al is mij niet duidelijk wat.
‘Boeddhist, Hindu, maybe?’, oppert zijn collega, die ook opeens naast me staat.
‘No’, zeg ik nogmaals. ‘I am sorry’, voeg ik tot mijn eigen verbazing toe.
Ik zwaai met geld, slaag erin mijn twee appels af te rekenen en plof neer op het terras van een hip ogend koffietentje.
‘Hi Honey. Can I ask you where you’re from?’ hoor ik een zwoele stem vragen zodra ik de Lonely Planet uit mijn tas vis.
‘I’m from the Netherlands’, antwoord ik braafjes.
‘O really? I always wanted to go there’, zegt de intimiderend mooie vrouw terwijl ze haar hand op mijn wat plakkerige bovenbeen legt. ‘What do you do?’
Ik haal mijn beste Engels uit de kast en voor ik het weet hebben we visitekaartjes en hartsverlangens uitgewisseld. Toch wel gezellig in deze metropool, denk ik.
Maar dan slaat alsnog de relischrik me om het hart.
‘Are you Jewish?’, vraagt de vrouw. ‘Or Muslim? Christian?’
Ik vlucht naar het strand.
Branding, spelende kinderen, spelende honden, en jawel, in no time gezellig contact met een groepje borrelende kantoorwerkers. Na een eerste vraag om mijn naam, woonplaats en het doel van mijn bezoek – eigenlijk net als op het vliegveld – zet ik me schrap. En ja hoor, daar komt -ie:
‘Are you Jewish?’
Ik geef het op en ga stilletjes zitten lezen in mijn hostel. Tussen kakkerlakken, backpack-Columbianen en een nogal luide airco-installatie, dat wel. Maar geen van de drie informeert naar mijn godsbesef. Ik verdenk één Columbiaan er zelfs van dat hij stilletjes hoopt dat ik het heb thuisgelaten.

‘s Avonds worden de religieus getinte kruisverhoren me opeens veel duidelijker. Ik dineer met drie journalisten en een telecomexpert, we drinken bier, bekijken theaterspektakels en praten over het nieuws in het Heilige Land. Ik stip voorzichtig de steeds terugkerende geloofsvraag aan, en er wordt onmiddellijk schaterend gelachen. Zelfs de mensen aan de tafel naast ons lachen mee, al is dat gewoon voor de gezelligheid.
‘It’s because you are alone’, zegt de telecomexpert.
Ik kijk hem niet-begrijpend aan.
‘Lots of Jewish women come to Israel to get married. And they are very welcome to. So everyone just wants to check out if you are available, I guess.’ ‘Welcome to the Holy Land!’, voegt zijn vrouw toe.

Ah. Ik en mijn Joodse voorkomen liggen dus gewoon prima in de markt.
Als we ons tenminste bekeren.

Stop the world

Pieternel — Fri, 27 Feb 2009 12:05:04 +0000

Tammy Wynette

Countrymuziek is een beetje eng. Het ruikt naar mest en kitsch en ongewassen en ongeletterde mensen. En het lijkt ook een beetje op de muziek van Marianne Weber en meneertje Bauer. Inderdaad, country kan kitscherig klinken en artiesten in cowboyglitterpakjes vind ik ook eng. Maar ik houd hartgrondig van country.

Mijn liefde voor country begon toen ik Hootenannies moest gaan organiseren voor een onderzoeksvak over countrymuziek. Mensen die van muziek houden, komen bij elkaar om samen countrymuziek te spelen. Iedereen kan meedoen, want je kunt ook gewoon zingen of klappen. En de structuur van de liedjes is wel zo simpel dat je het zo wegspeelt.

The Carter Family

Simpel, doch volstrekt niet saai. En de teksten gaan over dood, liefde en God . Niet alleen de oudere country van The Carter Family, maar ook Patsy Cline, Tammy Wynette en Gillian Welch: ik vind het allemaal geweldig. Grotendeels vrouwen, overigens, die heel stoer en poëtisch hun visie op dit lijdensvolle leven geven. De Amerikaanse versie van het levenslied. Ik herinner me dat Bob Dylan in de documentaire No Direction Home vertelt over zijn fascinatie met de muziek van Woody Guthrie: ‘It actually taught me how to live’.

Daarom hier voor degenen die de country nog vrezen een aantal fragmenten ter overtuiging van dit fantastische genre.

The Carter Family zingt hartverscheurend over de dood en het overgaan naar de andere wereld:

I was standing by the window on one cold and cloudy day / And I saw the hearse come rolling for to carry my mother away / And I told the undertaker “Undertaker, please drive slow / for this body you are hauling, Lord, I hate to see her go” / I followed close behind her, tried to hold up and be brave / But I could not hide my sorrow when they laid her in the grave.

Tragisch maar tegelijk is het refrein telkens heel berustend:

Can the circle be unbroken by and by, Lord, bye and bye / There’s a better home a-waiting in the sky, Lord, in the sky.

Patsy Cline

Patsy Cline zingt heel herkenbaar en heel hard over haar hartepijn:

So stop the world and let me off / I’m tired of going round and round / I played the game of love and lost / so stop the world and let me off

Tammy Wynette is meester in het beschrijven van het huiselijk leed. Zo ook wanneer ze zingt over haar dochtertje die ze tegen een vriendje hoort zeggen:

I don’t wanna play house; I know it can’t be fun / I’ve watched mommy and daddy / And if that’s the way it’s done / I don’t wanna play house / It makes my mommy cry/ ‘Cause when she played house / My daddy said good-bye

Gillian Welch

En dan is daar Gillian Welch die onheilspelbaar zingt over haar noodlot:

I dreamed last night that my time was done / And my soul flew up to the holy son / But the devil had a hold of me / The devil had a hold of me / I snapped back down when he pulled my lead / The devil had a hold of me

En zoals het hoort in country, kunnen we ook uit Welch’s werk een levensles halen, want het gaat natuurlijk niet alleen over haarzelf:

There’re those who’ll laugh and not believe / Until you feel that touch upon your sleeve

Wie weet hoe groot de stap is van country naar Marianne Webers Ik doe wat ik wil?

Ik doe wat ik wil, ik ga mijn eigen gang, zoals ik altijd heb gedaan / en wat een ander zegt of wat een ander denkt, daar trek ik mij toch lekker niets van aan.

Zenboom

Pieternel — Tue, 23 Dec 2008 13:46:56 +0000

Dit jaar kocht ik voor het eerst een kerstboom. Ik heb lang getwijfeld, want kerstbomen zijn misschien gezellig, ze zijn ook kitscherig en truttig. Nu staat er één in mijn huis, versierd met ballen van de HEMA, lichtjes van de Blokker en balhaakjes van de V&D. Maar wat vind ik er nu eigenlijk van?

Het leuke aan de kerstboom is het optuigen. Net als het pellen van een sinaasappel, het wieden van onkruid en het bouwen van een IKEAbed was het plaatsen en verplaatsen van de 36 multicolor miniballen en de 35 lampjes een gezonde rustgevende activiteit.

En als het dan buiten donker is, vind ik zo’n kitscherige kerstboom ook wel echt heel gezellig.