Elke lente boort zich een klein stukje oertijd door de spleten tussen de klinkers op de parkeerplaats van de plaatselijke supermarkt. Ze groeien maar bij één lantaarnpaal.

Misschien zijn het verkenners, vooruitgestuurd om te kijken of het al weer tijd is. Om te kijken of er al weer een horizon is.

Als het niet al genoeg bekijks trok om op een parkeerplaats in een volkswijk in Groningen door je knieën te gaan en foto’s te maken van onkruid, was ik er op mijn buik naast gaan liggen en had ik mijn oor op de grond gelegd en mijn ogen dicht gedaan.

Misschien had ik na een tijdje heel diep onder ons de komende oertijd al onrustig kunnen horen grommen.

Hier sta ik dan, in de regen. Het licht brandt nog, dat is ze vergeten uit te doen. Niet dat ze snel terug zal komen, ik sta hier zeker nog uren, misschien wel tot de volgende ochtend. En dan ga ik weer, de bekende weg: over de hobbelige stenen, de ongelijke keitjes, laverend om de spleten tussen de uiteengeschoven stoeptegels. Een tas achterop, haar zachte billen op mijn zadel. Ach, wat zou ik graag…

Ik zie ze soms wel hoor, de snelle jongens. Soms staan ze even stil, naast me. Meestal zoeven ze me voorbij. En twee keer, twee keer tot nog toe in mijn jonge leven, zag ik ze in het echt: stoere frames, was het aluminium? Of zelfs carbon? Over hun bagagedragers geen rafelige tassen, maar strak, glimmend rood met zwart. Echte Ortliebs! Dikke banden, hun profiel sprak van zand- en grindwegen, van plensbuien waar ze zich doorheen ploegden, het water opspattend. Ach, wat zou ik graag deze stad verlaten. De landwegen op, naar het noorden of het zuiden, maakt niet uit! Maar weg, weg, weg van hier. Met haar, uiteraard, ja, met haar.

But she just reminded me you were the one

Bob Dylan – Standing in the doorway

Ach, melancholie. Misschien ligt het aan het seizoen, dat het te lang geleden is dat ik met mijn hoofd in zon heb gehangen. Ik houd er in elk geval niet zo van, dat verlangen naar het voorbije. Melancholie hoeft niet lelijk te zijn, maar het ruikt zo muf en je hebt er weinig aan.

Zo zag ik dit jaar op Eurosonic een optreden van Admiral Freebee. Het was echt een goed optreden, met stomende gitaren,  een sarcastische zanger die aan het einde uitriep: ‘Nu zijn we één!’ en zijn shirt uittrok, een laaiend enthousiast publiek. Maar wat ik zo mooi vond aan Admiral Freebee kende ik ook van een andere band. Die deed dat leuke en nog veel meer.

De volgende dag zag ik in de Silo Tim Knol spelen. Dat is die arme jongen die met allerlei grootheden wordt vergeleken terwijl hij gewoon mooie bescheiden muziek maakt. Ik was onder de indruk en kreeg een promo in handen gedrukt van zijn cd. Thuis nog eens geluisterd. En nog eens. En opeens was dat gevoel er weer. Wat ik hier leuk aan vond, kende ik van een andere band. Die deed dat leuke en nog veel meer.

Het is echt waar, ik mis Daryll-Ann. Leg het mij nog eens uit, waren die artistieke meningsverschillen nu echt zooo belangrijk?

Daryll-Ann, als je luistert: zet je cd’s nog eens op. Laat die muffe tranen van melancholie voor een paar minuten stromen. En maak dan een frisse nieuwe cd voor mij.

Geitenmeisje is verdrietig. Het dakje van haar hutje op de wei is verzakt. Als een te dik besmeerde pindakaasboterham hangt het nu schuiner dan de bedoeling is. Het rechtervoetje van geitenmeisje is bevroren. Hoewel Saw zó 2004 is, neemt ze haar zaagje ter hand. Nood breekt 2009heid.

Nu ze toch bezig is, ruimt ze gelijk haar drachtige geitje. De dierenminister mag tevreden zijn. Een goeie combi, dieprood en Sneeuwwitjewit.

Ontvriend en daas van verdriet wankelt geitenmeisje naar buiten. De vrede ligt wit op de aarde. Het kan de onpret niet drukken. Het greppeltje aan de rand van de wei is volgesneeuwd. Een geitenmelkbad. Geitenmeisje verdrinkt erin.

Maar als ik nu de tuin in kijk en de paprikaplant zie, begint een zware stem in mijn hoofd de tekst van een filmtrailer op te lepelen: 

 …in a season where no life was possible

a world so cold that no plant would dare to blossom and bear fruit

one little paprika thought differently

throughout hardship and temptation he kept his stem straight and his leaves green

he promised himself he would do everything within his power to deliver his fruit to his keepers

and he succeeded…

Nog even en ik moet iets met de paprika’s gaan doen. Maar met welke recept doe ik recht aan zo’n ontroerende prestatie?

Naar mijn werk fiets ik over een bruggetje, door een parkje, langs het sportveld en dan het schoolplein op. Op nog geen 30 meter van mijn werk staat mijn oude middelbare school.

Ik zie dan de fietsenkelder waar we heliumballonnen inademden tijdens de grote avond, het sportveld waar we eindeloos omheen moesten rennen, waar we frisbeeden en slagbalden. Ik had trouwens een enorme hekel aan gym.

Met elke keer dat ik over het bruggetje fiets, krijgen mijn herinneringen duidelijker vorm. En ineens weet ik weer hoe het was. En wat hij zei en wat ik toen zei.

Mijn eerste vriendje had rood haar en hij was heel leuk. Ik was niet verliefd op hem en hij ook niet op mij. Maar onze broers waren bevriend en zagen het helemaal voor zich dat wij iets in elkaar zouden zien. Achteraf waarschijnlijk een verkapte liefdesverklaring van onze broers aan elkaar. Hoe dan ook, wij waren dertien en namen onze broers heel serieus. Dus we raakten aan de praat.

Toen we tijdens een tussenuur een wandeling maakten, kwamen we bij het bruggetje. Daar stopten we. Het was heel spannend, want we moesten natuurlijk zoenen. En daar hadden we helemaal geen zin in. Dus gebeurde er iets veel leukers.

Hij begon over ongemakkelijke stiltes. En vroeg of ik daar ook een hekel aan had. Die vraag kwam me zo bekend voor. Uit een film of zoiets. Ik dacht nog: wat is dit voor vreemd figuur, dat hij denkt me te versieren met een zin uit een film! Maar toen wist ik ineens weer welke film.

Pulp Fiction. John Travolta en Uma Thurman. Dat waren wij!

Net als tussen Vincent Vega en Mrs. Mia Wallace is het tussen mijn vriendje en mij niks geworden. En als ik aan deze scene terugdenk, kan ik heel hard om ons lachen. Tegelijk is het een herinnering waar ik oudewijvig van moet glimlachen. Elke keer als ik over het bruggetje fiets, hoop ik van harte dat mijn vriendje iemand heeft gevonden om prettige stiltes mee te delen.

          een haas vlucht voor de trein weg
door het einderloze landschap van de sperwers
          dat alles in een schaal dwingt
van wind en bloed en zwaartekracht

          zelfs de grijzige nieuwbouw
op de stuivende lip van een slaapstad
          lijkt even verstijfd als een junk ontvolkt
en klaar voor een klauw uit het zonlicht

tot iemand in de coupé in de lach schiet
          of een kind huilt en iemand vertelt
over de reis die ze maakte en alles
          in die verre landen wat ze heeft gezien

ik denk dat de vlakke sloten
nauwelijks de werelden scheiden
          weerspiegeling van weerspiegeling

          en alles wat is is zo vliesdun
          dat je alles door alles heen aan kan raken

Het werd een beetje stil aan de ontbijttafel. De gasten met verstandelijke en lichamelijke beperkingen leken even stil te staan bij universele beperkingen.

‘Heb je al een nieuwe vrouw uitgezocht?’ werd na een korte pauze pragmatisch doorgevraagd, terwijl de vraagal een broodje iets te dik besmeerde met boter, die weer van zijn boterham schraapte en in de jampot deponeerde.

De gastheer slikte toch even, van deze directe aanpak. Of van het rommeltje in de jampot.

‘Nou’, antwoordde hij toen, ‘dat hoeft eigenlijk niet.’

Mijn reisgezel schudde heftig zijn hoofd, nam een hap brood en sputterde over de tafel: ‘Maar zonder is toch niet gezellig?’

Iedereen stopte met kauwen en dacht er het zijne van. De man schraapte zijn keel en keek bedachtzaam weg van de ontbijttafel, de tuin in en misschien nog verder.

‘Ik heb gewoon veel geluk gehad’, sprak hij.

‘Ik heb met mijn vrouw voor ze stierf zóveel moois beleefd, dat ik elke dag en elke nacht tot ver na mijn eigen sterfdatum kan vullen met gelukkige herinneringen. Daar hoeven dus helemaal geen nieuwe bij.’

Er staat geen afzender bij, dus het is maar te hopen dat niet de verkeerde Miranda haar vriend om de hals vliegt. Na het vijfde rondje van het vliegtuigje vraag ik me af: wil Miranda eigenlijk wel? De problemen stapelen zich op. 

Maar laten we er gewoon vanuit gaan dat de goede Miranda het ziet en ook heel graag wil. Omdat dit een mooie dag is en dingen soms precies op hun plaats vallen. Ja, dan moet dit wel echt een fantastische dag voor Miranda zijn. Hoera voor Miranda!

Ik probeer altijd zo vaak mogelijk Sinterklaas te vieren. Dit jaar is het me al één keer gelukt en over een paar dagen staat me weer een heerlijk avondje te wachten. Toch heb ik misschien het beste cadeau al gekregen: zelfgebreide sokken! Niet door Sinterklaas, niet door mijn broer die mij had getrokken, maar door de schoonmoeder van mijn broer. Ze passen perfect en zijn heerlijk warm. Daar word een mens blij van.