In augustus 1990 vond de inval van Sark plaats.

Sark is een van de eilanden in het Kanaal, onderdeel van het Baljuwschap Guernsey maar met tot voor kort nog een eigen feodale Leenheer onder de Kroon en een Seneschalk. Sark is, zo te zien, nogal slaperig.

En in augustus 1990 verscheen er Fransman op het eiland, André Gardes, een werkloze nucleair onderzoeker. Hij droeg een half-automatisch wapen en kondigde aan de volgende dag precies op het middaguur het eiland over te zullen nemen. Hij hing zelfs postertjes op om de komende invasie aan te kondigen.

De volgende dag benaderde een vrijwillige veldwachter André Gardes, toen hij in de aanloop naar twaalf uur op een bankje het magazijn van zijn wapen verwisselde. “Mooi pistool heb je daar.”, zei de veldwachter en sloeg de invasiemacht voor zijn bek.

En dit is alles wat het internet mij hierover wil vertellen. In augustus 1990 probeerde een Fransman het eiland Sark te veroveren maar faalde. “Het was een rare jongen.”, zei de Seigneur van Sark, John Michael Beaumont.

Wat bewoog André Gardes? Hoe is het met hem afgelopen? Google en ik hebben geen idee.

Wat leuk dat dat nog kan, hè?

Cindy begon met de inleidende mededeling, dat het vanavond, gegeven het vorstprotocol, een ietwat drukker was dan normaal. Iets dat mij, bovengemiddeld gezegend met de gave van opmerkzaamheid ook wel was opgevallen, dank u.
Het bleek de opbouw te zijn naar een enkele, prangende vraag: of ik vannacht wel in de woonkamer wou doorbrengen, want de slaapzaal was vol. Weliswaar samen met de immer charmante, doch licht snurkende Bertus, en ik zou pas op zijn vroegst om twaalf uur kunnen gaan slapen.

Of ik dat wou? OF IK DAT WOU?
Of ik de nacht wou doorbrengen in de woonkamer, met de televisie, het internet onder handbereik? Of ik het erg vond slechts een snurker te hoeven dulden, in plaats van de gebruikelijke drie á vier, waarvan een enkele met terugkerende nachtmerries?

Mijn euforie verbergend achter een zo neutraal als mogelijke tronie, stemde ik toe. Om me als de gesmeerde bliksem uit de voeten te maken, mochten ze zich nog bedenken, onderwijl zacht fluitend: ‘dank u, sinterklaasje!’

De kans is wel heel groot dat je geen Van Gogh aan de wand hebt hangen. Geen Vermeer op het toilet. Want kunst kost zo ontzettend veel geld dat je alleen kunt dromen van een reproductie. Maar nu studeert er iemand af aan de popacademie die zijn werk gratis gaat weggeven. Echte kunst voor de gewone man: wees er dus bij!

Anne Caesar van Wieren deed een experiment met tijdsgeest. In een interview op Radio Blauwe Maandag zegt hij dat hij gefascineerd is door het idee dat goede kunst het tijdsbeeld representeert waarin het gemaakt is. In de periode van december 2009 tot mei 2010 registreerde de kunstenaar daarom zijn indrukken van één dag. De lijst met indrukken verwerkte hij in de dagen erna tot schilderij. Zo wil hij iets weergeven van de tijd waarin hij leeft en meer lading geven aan zijn beeldende werk.

In het afgelopen halfjaar heeft AC 13 werken gemaakt. Een gewone expositie paste niet bij de werken die hij maakte, vond hij. Omdat je bij andere kunstvormen ook andere manieren van verspreiden hebt zoals dowloaden, streamen - kortom gratis weggeven - kiest hij voor een wat onorthodoxe verspreiding: hij geeft zijn werken weg.  

Kijk daarom nu op www.annecaesar.nl. Daar laat de kunstenaar zijn prachtige werk aan je zien en legt hij de spelregels aan je uit. Je kunt je tot 24 mei inschrijven.

Ik heb al gekozen.

‘Lieve Tweetie

Je lachte grappig.
In de hemel kom je wel weer bij.
Ik vond je wit mooi wit. Je was oud.
Iedereen vind je lief

Liefs, Nima’

En dit afscheidsbriefje maakte op zijn beurt weer indruk op mìj.

De op zichzelf aangewezen consument die woont in een wijde wereld zonder waarheid heeft behoefte aan een duidelijk afgebakende gemeenschap die geborgenheid biedt middels een gedeelde moraal.

Held Rob Wijnberg schreef dit in de NRC Next over de zoektocht naar de Nederlandse identiteit, om daarmee de populariteit van de PVV te verklaren. Hij beschrijft het onveilige gevoel dat ontstaat door:

de definitie van het individu als consument

de overweldigende hoeveelheid beschikbare en elkaar tegensprekende informatie

‘Ja!’, dacht ik toen ik het las. ‘Nu je het zo zegt.’ Gelukkig is er ook aan antidotum. En dat is natuurlijk niet de PVV.

Het tegengif vind ik op MTV, YouTube en natuurlijk op Moois Magazine. Mijn vertrouwen in de mens komt helemaal weer terug als ik zie hoe mensen gezamenlijk iets fantastisch maken. Daarom word ik zo blij van de video’s van OK GO.

Zo werd ik een jaar geleden al van mijn stoel geblazen door hun clip bij het nummer Here it Goes Again (Treadmills). Een prachtige choreografie op zes loopbanden door de bandleden zelf uitgevoerd. Simpel en geniaal. Geen speciale effecten, geen opgedrongen plastic seks, maar hard werk en plezier.

Later zag ik de clip van 1234 van Feist. Ook met dans. De muziek werd niet later onder het beeld gezet, maar galmt door een grote loods waar een groep mensen een simpele en prachtige choreografie uitvoert. De dansers dragen niet dezelfde pakjes, maar verschillende. Alsof iedereen gewoon eigen kleding draagt, maar dan wel alleen rood, of alleen groen. Het plezier van gezamenlijk iets moois neerzetten spat er vanaf.

En nu heeft OK GO weer twee nieuwe clips bij het nummer This Too Shall Pass. Ook met echte geluiden. De ene clip wordt live gespeeld met de Notre Dame marching band, met grasmonsters die uit het niets verschijnen en tekst die wordt uitgebeeld met kleurborden zoals ze ook zo fraai in Noord Korea doen.

De andere clip (Rube Goldberg Machine Version) vindt ook plaats in een loods, waar een enorme constructie is gebouwd met rollende ballen, die een route afleggen en daardoor allerlei geluiden en beelden in gang zetten. Aan het einde zie je een enorme groep mensen juichen die waarschijnlijk dit ambachtelijke stukje werk hebben gemaakt.

Het leuke van deze clips in niet alleen dat ze een gezamenlijke prestatie zijn, maar ook dat je ziet hoe het is gemaakt. Wat je ziet en hoort is ook (bijna helemaal) wat er gebeurt. Het zijn geen talentvolle freaks, maar gewone mensen die hard werken en plezier hebben. En daarom wil ik meedoen.

Misschien moeten Job, Geert,  Femke, Alexander, Jan Peter, enz., ook eens zo’n clip maken met een mooie choreografie. En dan samen. Of in elk geval begrijpen wat hier zo ontzettend goed aan is. Een mooie, simpele, gezamenlijke prestatie waar we allemaal heel blij van worden en dan mee willen doen.

In haar dromen kan ze de wereld aan. In de wereld kan ze alleen nog maar dromen.
Ik heb op de deur van haar verzorgingstehuiskamertje een bordje gehangen met 
”opgeruimd staat netjes”. Omdat zij vindt - en minstens tien keer op een dag zegt - dat we haar opgeruimd en weggestopt hebben. Dat is niet de waarheid, maar wel haar werkelijkheid. 
Ze zegt dat we allemaal netjes zijn en houden van opruimen en daarom ook haar opgeruimd hebben. Als ik iets niet ben is het netjes, als ik iets niet graag doe is het opruimen. Vooral niet als het om uiterst opstandige omaatjes gaat.


Nog voordat ik drie stappen in het verzorgingstehuis heb gezet hoor ik geschuiffel overstemd door gemopper. Het gemopper klinkt als “ik wil weg hier, wat doe ik hier grom mompel mompel”. 
Ik kijk mijn oma aan. Als ze droomt en zichzelf voorliegt dat ze een heerlijke wandeling maakt naar de dichtstbijzijnde bakker voor een heerlijk gebakje, twinkelen haar ogen. Haar leugen maakt haar ogen mooi. Het beetje besef dat ze nog heeft van werkelijkheid maakt haar oud, verdrietig en vermoeid. 


Raar. Als ik lieg zijn mijn ogen dof, als ik mezelf voorlieg liegt de leugen aan mij voorbij. 
Hoe krijgen mensen het voor elkaar?
Liegen, bedriegen en vervolgens zichzelf een andere waarheid vertellen.
Is het omdat leugens lelijk zijn en men de waarheid mooi wil houden?
Misschien is juist de waarheid wel lelijk en een leugen mooi. Mooi omdat ie echt is, mooi omdat die ene leugen mijn oma haar oogjes toch nog laat fonkelen. Mooi omdat deze leugen meer waarheid in zich heeft dan alle werkelijkheid bij elkaar.

Poes zegt? ‘miauw’
Hond zegt?  ‘woef’
Koe zegt? ‘Moeh’

Dat we het ook eens over ‘niet dieren’ vragen.

Tractor zegt?… ‘Mais’

Toen ik haar net had, ging het een keertje mis. Voordeur open voor een postbezorger en daar stond hond ineens op straat. Luttele seconden later zag ik een pluimstaart de hoek om dansen. Ik op de fiets door de stad, hoopvol met riem in de fietstas. Maar nee, hond was natuurlijk nergens te zien. Paniek.

Politie, dierenambulance, Amivedi gebeld met een signalement van hond. Tegen middernacht het verlossende telefoontje: “Ik geloof dat we uw hond hebben gevonden, ze lag achterin een bus.” Tussendoor was ze nog gesignaleerd in een buitenwijk. En uiteindelijk dus gevonden onder een bank in lijn 23, in de remise ver buiten het centrum. Hond had dus door de hele stad gereisd, was in-, uit- en overgestapt.

Even later werd ze thuisgebracht. Een Bang Hondje nu, dat zich bibberend terugtrok in haar mand. Het avontuur was niet bijster goed bevallen. Ze gaat nog steeds graag met de bus en de tram, maar nu toch liever met mij erbij.

Sowieso heten brandweermannen in het Frans overigens ‘Sapeurs-Pompiers,’ wat voor mij persoonlijk überhaupt mooi klinkt.

Maar het ging dus om een trui. Zo een om in te wonen. Ze verkopen hem op de site, kost maar € 49,-. Helaas alleen nog maar in maat L en aangezien ik geen afgetrainde Sapeur-Pompier ben, ben ik bang dat ik daarin verzuip en de brandweermannen me moeten komen redden.

Mocht je ooit dus in een twiedehans winkeltje tegen zo Pull Col Cheminée aanlopen, maak je me er als een kind zo blij mee. Let trouwens op de stoere houding van het productshot.

Mijn dochter E. maakt meer rommel dan ik in staat ben op te ruimen. Een tragische vicieuze cirkel recht naar beneden die slechts doorbroken wordt met de thuiskomst van S.

Ik heb overwogen om de hele dag achter haar aan te lopen en alles weer terug te stoppen wat zij uit kasten trekt, maar dan komen wij niet toe aan eten en drinken.

Er rest mij niets anders dan toe te kijken hoe zij het huishouden van mij overneemt.

En dan zijn er nog de mysteries.

Als ik even de was ga ophangen en ik kom terug in de woonkamer, dan zijn alle mandarijnen uit de fruitschaal verdwenen. Nergens ligt een schilletje, ik zie slechts nog wat sapsporen op het shirt van E.

Ik ga naar de wc. Daarna afwassen. De afwasborstel zit onder de pindakaas. E. speelt met blokken alsof er niets aan de hand is.

De tomaten, waar ik salade van wilde maken, waren verdwenen. (Dit was trouwens geen mysterie. Er leidde een spoor van sap naar de plek waar ze de tomaten in haar eigen pannetje had gepureerd.)

Ze heeft een plek voor Geheime Dingen (achter het gordijn in de keuken). Ze eet er broodkosten die ze op de grond vindt, speelt er met haar vaders telefoon, gaat kwartetten met mijn bankpasjes, of kleurt haar gezicht in met balpen.

‘Mooi?’

 ’Ja, heel mooi’, zeg ik dan.