Toen ik begon te lezen in The Wind-up Bird Chronicle van Haruki Murakami was mijn kat ook kwijt en zat ik ook werkloos thuis. Maar mijn verhaal verliep verder heel anders dan dat van hoofdpersoon Toru Okada. Welk vervolg uiteindelijk beter is weet ik niet. Mijn bestaan lijkt een stuk begrijpelijker en overzichtelijker, maar je zou het evengoed als absurd kunnen beschrijven. En daar ligt het geweldige van dit boek. Het is absurd en tegelijk hyperrealistisch. Gedaanteverwisselingen en verschillende werkelijkheden zijn aan de orde van de dag, maar even belangrijk zijn alledaagse bezigheden als maaltijden bereiden en kleding dragen, alsook de feitelijkheden van ook de Japanse geschiedenis.
Het absurde van het boek deed me denken aan de film Mulholland Drive van David Lynch. Nu is het zo dat ik die film alleen maar vervelend onbegrijpelijk en eng vond, terwijl ik juist erg genoot van dit boek. De hoofdpersoon is een gewone begrijpelijke man, en hem overkomen absurde dingen. En dan vermengt het absurde zich met het feitelijke, en plotseling wordt het normale absurd en het absurde normaal. Zoals meer van ons mensensoort probeert Toru Okada de wereld begrijpen en het goede te doen. Dit alles leidt tot een extreem spannende zoektocht naar opheldering, die mij niet geheel onbevredigd maar wel erg verwonderd achterliet.
4 Reacties
Geloof het of niet, maar mijn vader leest Murakami in het Engels om zn Engels te oefenen! En hij is bijzonder enthousiast.
Dat is een groot compliment voor de vertaler! Ik las het boek zelf ook in het Engels. Stiekem heb ik het idee dat Engelse vertalingen beter zijn dan Nederlandse, maar ik weet niet of ik dat alleen denk, of dat het ook echt waar is. Alles wat exotisch is lijkt mij namelijk altijd meer echt en waar. Hoe kan je zoiets exotisch als een Japanse roman nou vertalen in banaal Nederlands? En zo’n gedachtengang maakt mij weer ongeloofwaardig.
Maar ik ben dan ook weer Nederlands.
Lees ook nu net the wind-up bird chronicle en het is precies zoals je beschrijft: ook ik kan niks met mulholland drive, maar Haruki grijpt me ontzettend. Elk klein moment dat het kan lees ik snel een paar bladzijden, hij schrijft als poezie (lees het ook in het engels). Wat ik naast de schrijfstijl ook geweldig vind is hoe de hoofdpersoon ondanks alle bizarre gebeurtenissen een ‘normale jongen’ blijft; en zeer intrigerend hoe alle karakters om hem heen het verhaal ingeweven worden.
Ik lees murakami ook het liefst in het engels… zou misschien kunnen komen omdat ik mijn eerste murakami las in het engels. Maar ook ik vond de Nederlandse vertaling wat te banaal, het werd er voor mij een ander (en minder leuk) boek door.
)
Mijn excuus om zijn boeken in het engels te lezen is dat Murakami zelf veel vertaalt vanuit het engels naar het japans en is dus (is mijn vermoeden) in ieder geval goed op de hoogte van de engelse vertaling en dat deze wellicht het origineel het meest benaderd (voor zover mogelijk).
Ik heb weleens overwogen om japanse les te nemen om zijn boeken beter te begrijpen (overwogen… verder ging het niet