Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

In een beetje verloren moment zit ik wat op het net te surfen. Ik lees iets over een ruimtevliegtuig, spotgoedkope laptops en de Segway die weer is ergens illegaal is; het gebruikelijke.

Maar dan verschijnt er iets in mijn Google Reader waarvan ik denk: “eindelijk, iets zonder computer chips”. Het was nieuw werk van Philip Toledano, een New Yorkse kunstenaar die zich voor mij inmiddels niet meer hoeft te bewijzen. Dat heeft hij een tijd terug al gedaan, toen hij een totaal ander licht wierp op het concept van telefoonseks.

Enfin, ik klik door naar “het nieuwe werk” van Toledano wat Days With My Father heet. De site vertelt het verhaal van de laatste dagen van zijn vader, beginnend vlak na de dood van zijn moeder. Het is een mooi en vaak ook ontroerend verhaal vergezeld van prachtige foto’s.

Terwijl ik verder naar beneden klik krijg ik steeds meer sympathie voor de 98-jarige man. Die, hoe kan het ook anders, niet meer zo’n goed geheugen heeft als vroeger.

Dan denk ik aan mijn eigen opa. Die alles nog wel vrij aardig op een rijtje heeft staan en momenteel vrolijk zijn 93e levensjaar leeft. Vrijwel meteen dringt het tot me door dat de wereld waarin wij leven niet altijd even gemakkelijk is op die leeftijd. Alles gaat snel en het is volledig anders dan zeventig jaar geleden, toen er nog gewoon Guldens waren en radio het gebruikelijke medium was. Toen kwam de TV, dat ging ook nog goed. Maar onlangs internet, waar de informatie je om je oren vliegt. Met RSS-feeds, embedded video’s en social networking. Niet dat mijn opa daar weet van heeft, maar toch.

Onlangs probeerde mijn moeder hem uit te leggen wat ik op mijn blog deed.

Eigenlijk ben ik wel benieuwd wat er door zijn hoofd gaat als het RTL nieuws hem vertelt dat er honderd miljoen iPod’s verkocht zijn. Of als het Brabants Dagblad schrijft dat de Segway nog steeds illegaal is, of wanneer hij een reportage ziet over Web 2.0.

Phil Toledano heeft het voor elkaar gekregen om te laten zien hoe het leven van een hoog bejaarde er uit ziet. Zonder ook maar een luier of verzorgster in beeld te laten verschijnen. En geeft mij, bij wijze van extra’tje, een onbetaalbaar inzicht.