Ik zat vorig jaar een avondje te kletsen met een vriendin met Darwin Deez op de achtergrond. Ik had moeite om een artiest met zo’n melige naam serieus te nemen, maar een paar regels uit het liedje ‘Deep Sea Divers’ bleven hangen. ‘You and I are sitting on the ocean floor. You were tired of swimming and you’re so bored’. Geen hoogstaande poëtische vondst, maar een amusant beeld. De repetitieve rifjes van Darwin Deez bleven daarna eindeloos op de playlist staan. En vandaag kwam het nummer the Bomb Song weer eens langs in de auto. En er is een heerlijke puberale preoccupatie met geaccepteerd en geliefd worden in dat liedje. Lees het zelf.
The sky’s green
It’s been that way since they dropped the bomb
The clouds are brown
The city’s a ghost town
The city is dead
The river’s a bed now
The hair on my head came out, it fell on the ground
None of the sun-light is safe
Litter is blowing all around the sidewalk
Say you love me now
Maybe you will say you love me now
Say you love me please
Say it now that
The sky’s green
It’s been that way since we lost the war
We looted the store
We had to eat some-thing
People are sick
The water is Strychnine
I heard about sixty-nine hundread people have died
The shelter is hell, it smells like shit
Nobody knows how long we’re supposed to stay in it
Say you love me now
Maybe you will say you love me now
Say you love me please
Say it now that
The sky’s green
Say you love me now
Maybe you will say you love me now
Say you love me please
Say it now that the sky’s green
