Onze koelkast is een collage van foto’s, kaartjes, memo’s en magneten geworden: een gezellige en efficiënte manier om persoonlijke attenties te waarderen. Een plekje op de koelkast is al gauw verdiend. Maar nu is de deur van de diepvries vrijgemaakt voor een nieuw project.
In een poging mijn huisgenoot te bewegen om mee te doen aan de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd (hoofdprijs €10.000 en kans op publicatie) kocht ik hem een doos koelkastpoëzie, thema origineel. Nee, dat klinkt niet lekker, maar – zeg nou zelf – beter dan keuken, kinderen of liefde. Meer dan 500 woorden, letters en leestekens plakten we op de zijkant van de koelkast. De diepvriesdeur werd publicatieruimte.
Nu blijkt dat ik de poëziemagneten zelf nogal leuk vind. Na vijf minuten had ik mijn eerste gedicht al af. Dichten is een eitje als je gebonden bent aan specifieke woorden en letters. Vrijheid door beperking, zal ik maar zeggen. Men laat een blik over de woorden zweven en blijft vanzelf hangen bij een paar woorden. Het hoofd creëert de samenhang. De resultaten zijn wat hoekig, maar dat is verfrissend, heb ik besloten.
Ondertussen dienen de kaarten en foto’s als inspiratie en visuele ondersteuning. Hoeveel plezier kan een mens hebben van een koelkast?
