Vorig jaar, 5 december, heb ik van mijn moeder het boek “Gloed” van Sándor Márai gekregen. Nu is het feit dat ik een boek kreeg niet zo bijzonder, ik krijg ieder jaar een boek. Als ik jarig ben, Sinterklaas, Kerst, voor de zomervakantie, het maakt niet uit. Sinds ik kan lezen, krijg ik boeken. Maar dit keer was er een bijzondere aanleiding. Ik had namelijk kort voor Sinterklaas een lang gesprek gehad met mijn moeder, over vriendschap. Trouw zijn aan je vrienden, vriendschappen onderhouden. Dat zijn begrippen die in mijn opvoeding heel belangrijk waren. Ik begon te lezen en het eerste wat me opviel was de rijkdom van de zinnen. Er stond zoveel in dat ik iedere zin of alinea meerdere keren moest lezen om goed tot me door te laten dringen wat ermee bedoeld werd. Ik stopte even, las ze nog een keer en ontdekte dan weer wat nieuws. De zinnen creёerden beelden en bijna zintuiglijke waarnemingen. Ik voelde de warme wind langs mijn huid, ik rook de geur van de rozen, ik zag de kleur van de ondergaande zon; het wás zomer. Het tweede wat opviel was de gelaagdheid. Er werd niet alleen een mooi verhaal verteld over vriendschap. Er werden wijsheden verteld over vriendschap, en het leven in het algemeen, waarvan ik het bestaan niet wist. Nu wil ik hiermee niet zeggen dat ik zoveel weet maar ze waren zo logisch en zo allesomvattend, dat ik me afvroeg:” Waarom ben ik hier niet opgekomen?”. Ik nam natuurlijk onmiddellijk al mijn vriendschappen onder de loep. En mijn vrienden hebben het geweten. Het laatste wat mij verraste was de spanning. Het is een roman, wereldliteratuur, en het laatste wat ik verwachtte was spanning. Maar het is zo’n verschrikkelijk spannend verhaal. Ik kon niet stoppen met lezen. De ontknoping werd tot de laatste pagina bewaard. De spanning tot de laatste letter vastgehouden. Heerlijk.Ok, ok, ik ben misschien wat enthousiast, maar toch.Ik heb sinds tijden niet meer zo’n goed, mooi en spannend boek gelezen dus mocht je in de gelegenheid zijn, lees “Gloed”.
2 Reacties
Zoals uit je recensie blijkt; zwaar.
Zwaar inderdaad, maar mooi! Bijna alle Hongaarse literatuur heeft iets zwarts, triests en weltschmertzerigs. Maar goed leesbaar (goed vertaald dus) en het belangrijkste: het zijn gewoon mooie verhalen die je niet loslaten. Zie ook Peter Eszterazy, Antal Szerb en de andere werken van Marai.