Ik heb hem zien spreken in Berlijn, en toen ik vanochtend na bijna de hele nacht voor de tv te hebben gezeten wakker schrok halverwege de speech om kwart over 6, ervoer ik hetzelfde als in de zomer bij de Siegessäule; deze man weet hoe je bevlogen een menigte moet toespreken. Ik trek alles in twijfel wat hij zegt, de nalatenschap van de Amerikaanse geschiedenis, maar toch moet ik bekennen dat ik zo nu en dan de euforie niet kan onderdrukken wanneer ik naar hem luister. Daar waar ik de afgelopen tijd het doemdenken mijzelf eigen maakte, over de wereld en de weg die we eroverheen plaveien voor onszelf, geeft hij me iets wat ik in tijden niet kon zien in de postapocalyptische beelden die mijn gedachten overheersten; een heel klein sprankje hoop.
