Kriebels in mijn buik. Gesuis langs mijn oren. Geroezemoes om mij heen. Je raadt t al, ik zit in de trein. Anderhalf jaar geleden zou dit de normaalste zaak van de wereld zijn geweest, maar sinds ik naar Leeuwarden ben verhuisd ga ik niet meer zo veel met het openbaar vervoer. De trein is eigenlijk het enige vervoer middel waar ik nog wel eens mee ga. Lees: ongeveer een keer per maand, maar dan wel gelijk helemaal naar Den Haag. Maar weet je wat ik echt mis? De Tram! Gewoon voor de deur instappen en voor het station eruit. Lekker makkelijk. Gelukkig ga ik een nachtje naar Amsterdam. Ik kan je vertellen, trams zat. Het liefst wil ik uren door de stad crossen in alle trams die ik kan vinden. Maar ja, ik wordt opgewacht op het Leidseplein. Als ik uitstap merk ik dat Amsterdam, al voordat Sinterklaas weer is opgerot naar Spanje, is omgetoverd tot magisch sneeuwland. Op het Leidseplein is een groot stuk ijs versierd met kleurige lichtjes en snel zoek ik een kraampje waar je warme chocomel kan halen. Dat hoort er gewoon bij. Helaas heb ik deze wereldreis vanuit Leeuwarden niet gemaakt om naar sneeuwpoppen te kijken. Ik ben hier voor THE CAT EMPIRE. Een funky Australische band met een hot shot als zanger. Ik heb inmiddels vrienden gemaakt. Aangezien de mensen waarmee ik had afgesproken nog in geen velden of wegen zijn te bekennen ga ik met vier Fransen mee alvast in de rij voor de Melkweg staan. Volgens mij hebben ze bij de Melkweg niet echt op ons gerekend. Er staat een metersdikke rij en dan ben ik nog niet eens in een straal van achthonderd meter bij de ingang. Gelukkig heb ik mijn net nieuwe Franse vrienden om gezellig een praatje mee te maken. Gelukkig spreken er twee gebrekkig Nederlands. Ik overlaad ze met echte Bea-feitjes. Ik vraag me wel af of ze mij snappen, maar ach, maakt dat uit? Eenmaal binnen gekomen loop ik gelijk tegen een andere academie voor popcultuur buddy aan. Eindelijk iemand die dezelfde taal spreekt. De academie voor popcultuur taal!! Ingewikkeld maar waar. Als het concert eindelijk begint, staat de zaal tot de nok toe gevuld. En ja hoor tijdens het tweede liedje komt ook de gene binnen die mij zou opwachten op het Leidseplein. Net op tijd. De sfeer is goed en gelukkig staan we allemaal skin to skin. Gezellig. Zulke concerten zijn vooral bedoeld voor mensen met een klein/geen sociaal leven. Ik zeg: lichamelijk contact in overvloed. Heerlijk. Zeker als je een hyperactief meisje voor je hebt staan met knotjes in. De haren zitten nog in mijn neus. Eind van de avond voel ik me lichtelijk aangerand, maar ik had t nooit willen missen. Het concert staat zeker in mijn lijstje van beste concerten ooit. Volgende keer weer. Lekker knus hossen op Ska. En het houdt me van de straat!! Van de Leeuwardense straten, en die zijn gevaarlijk.
