Gisteren zoefde ik niet ver van Apeldoorn over de snelweg. Met mijn medepassagiers kwam ik tot de conclusie dat het goed zou zijn om even te kijken en stil te zijn bij de Plek des Onheils. De Plek waar een Mens zijn Onvrede omzette in Vernietigende Snelheid.
Na afgestemd te hebben of we als post-ramptoeristen of betrokken Nederlanders naar die plaats gingen, reden we het van lente barstende Apeldoorn binnen. Er waren veel mensen. Veel verschillende mensen. R&B-trutjes, fietsvakantie-ouderen, oma’s, kleinkinderen én (de politie is je beste vriend) twee agenten die de drukte in de gaten hielden. Stijlvol.
Tussen dranghekken een vreemd geordend landschap van stervende bloemen en verontwaardigde kindertekeningen. Geplastificeerde teksten, kaartjes vol clichés en een gesigneerde meeleefkattebel van de cast van High School Musical. Slim.
In de bedrukte sfeer ving ik verhalen op van vliegende mensen. Ik zocht naar iets anders. Een koddig kaartje of een relativerende klaproos. En ik vond iets. Onbedoeld geestig. Een steunbetuiging aan alle mensen ‘die geraakt zijn.’
Pas nadat ik de (in de tuin van een appartementencomplex geplukte) bloem bij het inmiddels tweedehands monument had neergelegd, zag ik op de omheining een verwapperd A4-tje met het verzoek de bloemen aan de overkant van het kruispunt te brengen. Hoewel in strijd met dit verzoek, vond ik mijn bloempje prachtig liggen. Op z’n zij, schuin tegen de voet van het monument. Helemaal op z’n plek.
Aan het einde van mijn bezoek realiseerde ik me dat grootse conclusies vaak getrokken worden om dat ongemakkelijke besef van onmacht te onderdrukken. Of Koninginnedag nu voor altijd veranderd is of dat de wereld al maar gekker wordt; feit is dat ik een bloem verplaatst heb en genoot van heel veel mensen die de moeite nemen hun kinderen mee te nemen naar een plek die helemaal niet leuk is.
Dat von’k mooi.
Eén Reactie
Wow! Hoe krijg je het voor elkaar het zo te schrijven dat ik je onmogelijk als ramptoerist kan zien.