Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Lesgeven kan best frustrerend zijn.Heb je een uur staan te preken voor een groep van 70 mensen. Vraag je een week later wat ze ervan opgepikt hebben, blijft het muisstil.
Maar vanavond was ik weer even erg blij met dat baantje in Leeuwarden.

Eerstejaars studenten presenteerden hun visie op de ontwikkeling van een door hen gekozen subcultuur. Twee groepen heb ik als projectcoach begeleid, een aantal andere heb ik op consult gehad. Mijn punkers deden het fantastisch. Een Avril Lavigne kloon (maar met meer uitstraling) werd van het podium verjaagd en geschreeuwd door een aantal echte punkers. Die beukten er even loeihard in. Ze sloten ook vriendelijk af: “FUCK OFF!”.

De act van de hippies die ik begeleid had eindigde in een kippenvel moment. Er werd begonnen met een eenzame stilstaande hippie op het podium in een spot. Daarna werd er old-school 8 minuten gejamd, gevolgd door een yoga-instructeur. De nummers daarna werden steeds eerder onderbroken door de stagemanager, die al maar opgefokter raakte. Totdat uiteindelijk uit een totale chaos de hippie uit het begin, in een zwart pak en een koffertje in zijn hand, zielloos voor zich uitstaarde in dezelfde spot, terwijl zijn omgeving om hem heen bevroor. Waar zijn de idealen gebleven?

Maar niets kon me voorbereiden voor de afsluiter van de avond. Een visie op de toekomst van dance. De enige groep die me meermalen had verzocht met ze te gaan praten over hun concept. En dat geeft al aan hoe gewetensvol ze ermee bezig zijn geweest. Na 3 seconden kijken, kon ik echter al onmogelijk meer alleen docent zijn en moest ik mee in de show die ze neerzetten.

Een rij tafels met laptops waarachter in overhemd en met zwarte das geklede muzikanten hun beats en geluiden bestuurden. Een vijftal witgeschminkte danseressen liggen plat op de grond voor het podium. Terwijl het publiek een ruis hoort waar de DJ zijn hoofd al op beweegt, worden de danseressen aangesloten. Naarmate de ruis vorm begint te krijgen, komen de danseressen tot leven. In een deels houterige, deels elegante choreografie bewegen ze hun armen, terwijl ze verder volledig stilstaan. De DJ’s staan tegelijk als dirigenten en als hoofdsolisten op het podium. Achter hen visuals die uitblinken in hun eenvoud. Geen kleur, geen zweem. Geometrische vormen in zwart wit die op de één of andere manier toch niet steriel overkomen. Het publiek staat te kijken naar de danseressen en de serieuze muzikanten op het podium. Alsof we in een concertzaal terecht zijn gekomen. En dat was nu precies de bedoeling.