De vogeljes fluiten, de lucht is blauw en het kwik liep vandaag op tot een zomerse achtien graden. Het is voorjaar. En zoals altijd in het voorjaar is er dan ook weer de Juniorencompetitie, voor roeien. (Jazeker, ik roei. Al sinds een jaar of drie.) In een notendop: kleinschalige wedstrijden voor de jeugd georganiseerd binnen de regio. Over niet al te grote afstanden zoals één kilometer. Vandaag was Eindhovense roeivereniging Beatrix de gastheer.
Ik heb de afgelopen week minstens twee keer per dag op weeronline.nl gekeken om te zien of het wel een beetje redelijk weer werd. In het begin leek het niet veel soeps, maar vanochtend, om kwart over zeven, stond er dan eindelijk een zonnetje (welliswaar met een wolkje ervoor, maar dat mag de hoop op een mooie dag niet drukken).
Eenmaal gearriveerd op de Kanaaldijk te Eindhoven bleek dat er, naast roeiwedstrijden, 100 meter verderop ook een Harley-Davidson bijeenkomst plaats zou vinden. Aldus een langbebaarde man met het Harley-Davidson logo achter op zijn jas. De lucht was overigens nog steeds egaal van kleur, grijs/wit.
Na wat koffie en motivational speaking begon het op te klaren. En er is niets fijner dan een beetje ronddobberen op het water terwijl de zon boven je staat.
Om 11.25 was het zo ver. Met de 2x op weg naar de start. Of in het Nederlands, met twee man in een boot op weg naar de start. Eenmaal aangekomen zei de man die het daar voor het zeggen heeft: “nog iets naar bakboord, ja zo liggen jullie goed” en dan een zenuwachtig-makend “klaar-voor-de-start” gevolgd door een verlossende “AF!”
Dan komt het aan op teamwork, gelijk gaan, niet te snel, niet te langzaam. En dat gedurende één kilometer. Langs de kant staan mensen, coaches, roeiers, Harley-Davidson fans. En iedereen heeft zo zijn eigen manier van aanmoedigen. Zo zeggen de coaches bijvoorbeeld: “Ja gaat goed zo, ziet er geweldig uit. Blijf rechtop zitten. Ga zo door!” Terwijl motorrijders het liever houden bij een kort en bondig: “Roeien lamzakken!”
Een aanzienlijk stuk na de finishlijn drong het pas tot mij door dat we deze gepasseerd waren, dus ik kijk achterom en probeer: “ging best goed hè?” uit mijn droge mond te krijgen.
Op zo’n moment heb je dorst, veel dorst. En het liefst zou je een flinke slok uit het omringende water nemen, maar dat oogt toch iets tè groen. Dan maar in de kleedkamer een aanslag plegen op de waterleiding, waar je ook de gelegenheid krijgt om de race nog eens rustig door te nemen.
Na een uur of wat half slapend op het balkon van de vereniging gezeten te hebben was dan de prijsuitreiking. Niet de snelste, helaas. Wel een prachtige ervaring.
