Ze speelden nummers van hun cd Everyday uit 1995 Ice Guitars, Joe’s Wine, Jintro and the Great Luna, en Still Half My Friend van I Paint Pictures uit 1998 , Teacher (o hero) van Life = a Sexy Sanctuary uit 2001 en maar drie nummer van hun nieuwe album Big City. En dat vond ik stiekem helemaal niet erg. En ze speelden natuurlijk nog veel meer, want ze hebben het maarliefst 2 uur volgehouden. En wat een enorm goede sfeer! Carlens danste over het podium, de toetsenisten kropen tegen elkaar aan, de zangeressen Eva en Kapinga waren geweldig.
Ik heb wel eens gedacht dat de band om Carlens heen wat onverschilliger tegenover de muziek stond, omdat de bandleden vooral met elkaar plezier maakten terwijl Carlens al zijn kwetsbaarheden in de microfoon zingt. Maar ditmaal was het me duidelijk dat ze het liedje voor ogen hadden. Moois moment: tijdens een nummer speelde Tom Pintens per ongeluk door op zijn gitaar terwijl het stil moest zijn en toen Carlens hem subtiel tot stilte maande sloeg hij zichzelf zachtjes voor zijn hoofd met de welbekende gezichtuitdrukking ‘wat stom van mij’.
Hoewel Carlens zei dat ze een beetje een raar allegaartje speelden vond ik dat er juist een goede balans was tussen het oude werk en het nieuwere werk, waarmee het voornaamste onderscheid toch het koor met de twee zangeressen is. De ruwigheid van het oude werk, samen met de mooie maar nu minder aanwezige zangpartijen van de altijd prachtige vrouwen, maakte weer een nieuwe Zita Swoon.
Voor iedereen die deze band nog voor het eerst kan zien, laat het niet aan je voorbij gaan. En de rest moet ook gewoon niet twijfelen.
