Na een flinke tijd wachten ging ik eindelijk mijn favoriete band van 2006 zien. Het in de rij staan voor de gesloten deuren van Paradiso beloofde al veel goeds. Allemaal dronken Engelsen, heerlijk!!!! Alsof ik gewoon weer even in Engeland was.
Eenmaal binnen gingen de Engelsen lekker door met tanken en hoe. Unbelievable 80% was gewoon Engels in de grote zaal van deze toplocatie! Want laten we eerlijk zijn wil je muziek beleven dan moet je naar Paradiso.
De sfeer zat er al goed in bij het matige voorprogrammaatje. 21:30 uur, Showtime, tijd voor the real deal. De eerste noten klonken door de zaal en de hel brak los. “I’m A King And She’s My Queen, BITCH!” Hier had ik al die tijd op gewacht! De Engelsen gingen los zelfs degene die al bijna knock-out waren van al het bier leefden weer helemaal op en zette het op het sprinten naar voren toe.
Ik snapte meteen waarom deze band zo ontzettend populair was aan de overkant. They are the People, oftewel band van het volk. Gewoon normale jongens die hun dromen uit willen laten komen.
Tom de leadzanger hield het publiek van begin tot eind in zijn macht. Heel knap als je nagaat dat ze haast allemaal wasted waren. Hij hoefde maar wat te zeggen en de hele zaal explodeerde. Geloof me ik had voor die tijd veel bandjes live gezien maar zoiets als dit had ik zelfs nog niet eerder meegemaakt. 1 persoon die de totale aandacht van iedereen en dan ook echt iedereen had. Het leek wel een kerk en iedereen geloofde in wat er in die geweldige songs verkondigd werd. Na anderhalf uur was het voorbij en was het tijd om weer terug naar huis te gaan. Zonde had van mij wel een eeuwigheid mogen duren.
Nadat Kasabian de plaat van 2006 had afgeleverd hadden ze voor mij in 2007 het concert van de eeuw opgevoerd. Absoluut mijn moment van 2007. Kijk nu al uit naar de volgende keer…..sometime next year hopefully.
Hier een impressie van de opening van de gig….
