Nadat ik de stofzuiger uitzet, keert de rust terug en drinken wij samen thee.
Ik kies de stoel tegenover haar en bekijk haar eens goed. Ergens achterin de 70, schat ik. Een fascinerend mens. Artistiek, belezen, krachtig, rauw. Ze maakt prachtige kunst, ze vloekt, heeft vroeger waarschijnlijk gerookt (maar zit nu aan de zuurstof) en rochelt.
Een verademing, als je gewend bent aan ingekakte muffigheid.
Na de thee vraagt ze me nog even de was op te hangen. ‘Even die reuzentanga’s aan de lijn’ zegt ze – en lacht hard. ‘Jézus. Hoe ouder ik word, hoe groter die onderbroeken. Verschrikkelijk hè!’ Haar harde schaterlach gaat over in een rochel.
Ik heb haar in mijn hart gesloten.
