Agapito’s zijn er in alle soorten en maten. Ze vegen de straat, zetten het vuilnis op maandag en donderdag langs de weg, bereiden je pizza, stellen je derailleur af en rijden karren vol recyclebare blikjes in en uit de supermarkt. Kortom, Agapito’s zijn belangrijk. Ze doen het werk waar veel New Yorkers ondanks de crisis geen zin in hebben. Die luxe – het geen zin hebben – kunnen de Agapito’s zich niet veroorloven. Ze bakken pizza’s en vullen vuilniszakken alsof hun leven ervan afhangt. Vandaar dat DB, de eigenaar van het huis waar ik voor de zoveelste keer verblijf, mij waarschijnlijk de volgende opdracht meegaf: “Agapito is a short, Spanish-speaking man with dark, curly hair. He will probably sweep the sidewalk a couple of times a week and water the plants on the front stoop. He is paid to do that. Say ‘hello’ to him.”
Betalen en hallo zeggen. Dat klinkt toch heel redelijk. Zo redelijk zelfs dat ik het bijna jammer vind dat ik bij aankomst op JFK Airport niet meteen zelf ook een Agapitootje toegewezen heb gekregen. Ik was al tevreden geweest met een heel klein exemplaar. Wat een werk had hij voor me kunnen verzetten tijdens mijn verblijf in New York! In ruil voor wat dollars en, zeg, drie keer ‘hallo’ per dag had hij bijvoorbeeld mijn tassen kunnen dragen, de kattenbak kunnen legen, het huis kunnen schoonmaken en nog meer van dat soort klusjes. Dat had mijn verblijf vast nog aangenamer kunnen maken. New York vreet energie, zo gaat het gezegde, maar het maakt ook lui.
