Meestal draaien ze dingen die je haast niet het etiket muziek kan geven. Maar die avond werd er iets gedraaid wat mij meteen boeide. De muziek greep mij meteen alleen verstond ik de teksten niet. Het was Franstalig (ik heb nooit Franse les op school gehad) maar het leek wel alsof ik precies wist wat de zanger probeerde duidelijk te maken. Ik moest het weten wat er gedraaid werd en vroeg aan de geluidsman welke muziek hij draaide. Hij liet mij het hoesje zien. Een helderblauwe hoes met een halfnaakte vrouw die een pop vasthield waardoor haar decolleté niet zichtbaar was. Erg spannend. Er stond ook wat typografie op de hoes. Serge Gainsbourg. Geen idee wie dat was maar ik wist wel dat ik die cd moest hebben. Dat zou mijn missie worden voor de dagen erna. De dag erna de naam Serge Gainsbourg gegoogled en kwam er snel achter dat het die viespeuk was. Tenminste zo bestempelde ik hem voorheen altijd vanwege het kreunnummer “Je T’Aime…Moi Non Plus”. Maar toch wilde ik nog steeds die cd hebben want ik was betoverd door die klanken die mij meteen hadden gegrepen die avond. Vrij snel had ik het album Histoire De Melody Nelson gekocht. Het was super, briljant, spannend en verleidelijk het weer horen van die nummers. Nu nog steeds heb ik geen flauw idee wat er gezongen of bezongen wordt maar dat wil ik graag zo laten. Zodat ik mijn eigen interpretatie er aan kan geven en dat die muziek voor mij haar schoonheid en waarde niet verliest.
