Vandaag ging ik een fiets kopen. Ik was namelijk vergeten mijn eigen racefiets op tijd aan te melden bij mijn vrienden van de KLM. Je moet weten dat een fiets valt onder de categorie ‘bijzondere bagage’, samen met ski’s, golftassen, kano’s en vuurwapens. Die moet je dus van tevoren aanmelden. Dat vindt de KLM prettig. Dan kunnen ze bijvoorbeeld een mooie grote doos voor je klaar zetten waar je fiets, als het goed is, prachtig inpast.
Daarnaast ben ik natuurlijk een bijzonder materialistisch ingestelde yup. Die eigenschap moet je altijd blijven voeden, zeker op vakantie. En tot slot, het zwakste argument ooit, staat de dollar momenteel zo laag dat je bijna een verplichting voelt om werkelijk je hele bankrekening leeg te roven. God, wat profiteert dat lekker. En ook nog eens goed voor de Amerikaanse economie, die überhaupt wel een injectie kan gebruiken.
Maar goed, ik ging dus een fiets kopen. En dan niet gewoon een stadsfiets, maar een werkelijk flitsend racemodel; een die je met een vinger de lucht in tilt; een die zo licht fietst dat je bijna niet door hebt dat je lichamelijke arbeid verricht; een die zo smooth schakelt dat je bijna zelf als ketting door de derailleur zou willen glijden. Geweldig. Ik kan verlekkerd naar racefietsen kijken, me helemaal verliezen in de afmontage. En dan heb ik het nog niet eens over het fietsen zelf.
Nu wil het grote toeval dat echt om de hoek van mijn gebruikelijke logeeradres in Brooklyn zich een werkelijk ongehoord fantastische fietsenhandel bevindt met de meest geweldige racefietsen ooit. R&C Cycles heten ze en ik had er al vaak naar binnen gekeken. De winkel is eigendom van een stel Libanezen maar wordt eigenlijk gerund door een aantal complete fietsfanaten. Buiten ziet het er niet uit. Alleen de etalage verraadt wat er zich binnen allemaal afspeelt. Frames van amper 700 gram, prachtige baanfietsen (dus zonder versnellingen), tijdritfietsen en klimfietsen van 6,7 kilo – het absolute gewichtsminimum voor gebruik in de wielersport. Alleen jammer dat veel van het aanbod zo genadeloos duur is. $6000,- is echt heel gewoon bij R&C.
Ik ging dan ook maar niet voor de full carbon Bianchi of de kakelwitte Cervelo R3 (afgeprijsd van $7350,- naar $7000). Voor mij was er een Cannondale CAAD9 Optimo 2. Dan blijft er tenminste nog wat te wensen over voor de volgende keer. De Cervelo R3 was trouwens voor twee identieke Joods Orthodoxe broers met knalrood haar en dito baarden. Gehuld in hun zwarte outfits, met hoed, probeerden ze de prachtige Cervelo uit en rekenden af. Zie je het al voor je? Een Orthodoxe Jood in traditionele kledij op een flitsende racefiets, laverend tussen het altijd drukke verkeer, op weg naar Williamsburg bijvoorbeeld? Ik wel, en ik hoop dat ik een van de twee de komende twee week nog eens tegenkom. Wie weet kunnen we dan samen een ritje maken.
