Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Een keer per jaar verandert mijn woonplaats gedurende een weekend in een gemeenschap waar we met zijn allen ‘Mechteld ten Ham’ vieren.
Dit doen we om Mechteld ten Ham te herdenken, die nu dood is.
Al zo’n jaar of vierhonderd.
Mechteld was een Heks. Althans, zo word er naar haar gerefereerd.
En wat een heks dan precies is, of geweest zou zijn, daar verschillen de opvattingen over.
De encyclopedie verwijst naar een (meestal) vrouw aan wie kennis en kunde toegedicht werden, die een magisch karakter hadden.
Wat tegenwoordig grofweg neerkomt op een verfijnde en uitgebreide kennis van kruiden.
De meer ‘betoverende’ gedachte is natuurlijk die van de heks vliegend op haar bezemsteel, toverspreuken prevelend met een dikke wrat op haar puntige kin.

En daarom staat er elk jaar iets in het bijzonder op het programma voor de zaterdagmiddag en dan wel te verstaan voor de kinderen.
Die dit jaar massaal met broertjes en zusjes opa’s en oma’s en papa’s en mama’s het bos in trokken, waar zich een heus ‘fluisterwoud’ gemanifesteerd had.

Mijn zus wilde hier (heel heel heel) heel graag heen en hoewel ik me in het algemeen niet direct graag meng in grote massa’s kinderen, vond ik het ‘fluisterwoud’ toch best mooi klinken en trok ze me er met haar overtuigingskracht in.
We gingen tegen ’sluitingstijd’ wat inhield dat de meute grotendeels weg was en er beperkt duw, trek, lach, huil en jengel werk was waar we ons een weg doorheen moesten banen. Het fluisterwoud in.

Het bos is mooi, ook zonder fluister.
Toverspreuk of niet, meer dan ooit was ik er even.
In het sprookje, waar het zwaard in de steen wacht, de eenhoorn rustig graast en er kabouters in de paddestoelen zitten.