Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Ooit en dat is in deze context een jaar of drie terug, heb ik een heel funky tafelkleedje op m’n keukentafel gelegd. Ik heb nog lang getwijfeld of het wel kon, het is knal oranje met bruin en beige, geen namaak-retro maar serieus genuine seventies. Dertig jaar oud dus, of daaromtrent. Nu heb ik dat kleedje wel eens een tijdje weggehaald, zelfs een keer weggegeven(!), ook al een keer verknipt maar op een of andere manier blijft het kleedje aan me kleven (en ik gooi het toch echt wel eens in de was).

Jaren terug, toen ik net in Groningen aankwam met alleen een rugzak en mezelf, kreeg ik van allerhande familie, vrienden en kennissen goed bedoeld spullen om een snelle start alhier te maken. Uiteindelijk had ik meer ‘uitzet’ (wat ik altijd al een raar woord gevonden heb) dan ik ooit eerder had gehad. Tussen al die spullen zaten ook dozen met weetikveel wat voor handdoeken, kleedjes, beddengoed en …dit tafelkleedje. Tot op de dag van vandaag heb ik een aantal van die dozen, die al wel een keer met me meeverhuisd zijn, nog niet volledig uitgepakt en ergens bevalt me dat wel. Als ik een keer een theedoek tekort kom laten die dozen me nooit in de steek. Het is niet alleen katoen (of polyester) wat er in zit, ik heb er op een zondagmiddag ook wel eens koffiefilters uit gehaald, of een kurkentrekker omdat ik wel wijn had gehaald voor m’n bezoek, maar niet had stilgestaan bij het feit of ik die fles wel kon openen. Ik heb er zelfs een keer een complete (en nieuwe) braadpan uit gehaald toen ik m’n aanrecht vol had gezet met ruwe ingrediënten om indruk op iemand te maken met kookkunsten die ik niet bezit, maar vergeten was te bedenken of ik wel genoeg pannen in huis had. Die dozen zitten zeg maar vol met spulletjes die een man als ik normaal gesproken niet in huis heeft.

Maar… terug naar het tafelkleedje. Helemaal in het begin, toen ik nog erg hard aan het twijfelen was of het wel kon, heb ik het zelfs een keer weggegeven, alsof het weggeven van het kleedje me zou verlossen van de twijfel of ik het nou mooi of lelijk vond. Al snel kreeg ik spijt, maar ik voelde me ook te goed om het terug te vragen.

Niet veel later bood m’n ijzeren voorraad in bange dagen ook hier een uitkomst. Tot mijn eigen verbazing en eigenlijk op zoek naar wat anders, vond ik namelijk in een van de dozen nog exact zo’n tafelkleedje! Helemaal blij en nu wel overtuigd van de schoonheid ervan heb ik het lange tijd gebruikt. Dat kleedje is zelfs met me mee op reis geweest, het begon hoe langer hoe meer betekenis te krijgen maar uiteindelijk zaten er letterlijk teveel haken en ogen aan dat het tijd werd om het een tweede leven te gunnen in de vorm van een beschermhoes voor m’n laptop. Een hoes die ik nog steeds moet afwerken trouwens.

Ook al was het een bewuste keuze om het tafelkleedje op een bepaald moment onomkeerbaar weg te halen, de gedachte dat het me wel zou dwingen om dit keer bewust een kleedje te vinden wat ook gefundeerd zou kunnen, is nooit van de grond gekomen. Ik heb bijna een jaar lang tegen een witte keukentafel aangekeken. Zodoende was ik wederom zo blij als een kind toen ik laatst, wederom op zoek naar wat anders (een keukenweegschaal dit keer) en alsof was het een goal in reservetijd, nog zo’n kleedje vond!

Ik koester het nu als een verloren zoon die teruggekomen is, dit kleedje kwam met meer haken en ogen uit de doos dan het vorige exemplaar ooit gehad heeft maar dat kan me niet deren, de kleuren lijken harder te knallen dan ooit tevoren en op de vraag of ik het nou echt mooi of lelijk vind kan ik al jaren geen antwoord meer geven. Het is vertrouwd en het is terug.