Tammy Wynette
Countrymuziek is een beetje eng. Het ruikt naar mest en kitsch en ongewassen en ongeletterde mensen. En het lijkt ook een beetje op de muziek van Marianne Weber en meneertje Bauer. Inderdaad, country kan kitscherig klinken en artiesten in cowboyglitterpakjes vind ik ook eng. Maar ik houd hartgrondig van country.
Mijn liefde voor country begon toen ik Hootenannies moest gaan organiseren voor een onderzoeksvak over countrymuziek. Mensen die van muziek houden, komen bij elkaar om samen countrymuziek te spelen. Iedereen kan meedoen, want je kunt ook gewoon zingen of klappen. En de structuur van de liedjes is wel zo simpel dat je het zo wegspeelt.
The Carter Family
Simpel, doch volstrekt niet saai. En de teksten gaan over dood, liefde en God . Niet alleen de oudere country van The Carter Family, maar ook Patsy Cline, Tammy Wynette en Gillian Welch: ik vind het allemaal geweldig. Grotendeels vrouwen, overigens, die heel stoer en poëtisch hun visie op dit lijdensvolle leven geven. De Amerikaanse versie van het levenslied. Ik herinner me dat Bob Dylan in de documentaire No Direction Home vertelt over zijn fascinatie met de muziek van Woody Guthrie: ‘It actually taught me how to live’.
Daarom hier voor degenen die de country nog vrezen een aantal fragmenten ter overtuiging van dit fantastische genre.
The Carter Family zingt hartverscheurend over de dood en het overgaan naar de andere wereld:
I was standing by the window on one cold and cloudy day / And I saw the hearse come rolling for to carry my mother away / And I told the undertaker “Undertaker, please drive slow / for this body you are hauling, Lord, I hate to see her go” / I followed close behind her, tried to hold up and be brave / But I could not hide my sorrow when they laid her in the grave.
Tragisch maar tegelijk is het refrein telkens heel berustend:
Can the circle be unbroken by and by, Lord, bye and bye / There’s a better home a-waiting in the sky, Lord, in the sky.
Patsy Cline
Patsy Cline zingt heel herkenbaar en heel hard over haar hartepijn:
So stop the world and let me off / I’m tired of going round and round / I played the game of love and lost / so stop the world and let me off
Tammy Wynette is meester in het beschrijven van het huiselijk leed. Zo ook wanneer ze zingt over haar dochtertje die ze tegen een vriendje hoort zeggen:
I don’t wanna play house; I know it can’t be fun / I’ve watched mommy and daddy / And if that’s the way it’s done / I don’t wanna play house / It makes my mommy cry/ ‘Cause when she played house / My daddy said good-bye
Gillian Welch
En dan is daar Gillian Welch die onheilspelbaar zingt over haar noodlot:
I dreamed last night that my time was done / And my soul flew up to the holy son / But the devil had a hold of me / The devil had a hold of me / I snapped back down when he pulled my lead / The devil had a hold of me
En zoals het hoort in country, kunnen we ook uit Welch’s werk een levensles halen, want het gaat natuurlijk niet alleen over haarzelf:
There’re those who’ll laugh and not believe / Until you feel that touch upon your sleeve
Wie weet hoe groot de stap is van country naar Marianne Webers Ik doe wat ik wil?
Ik doe wat ik wil, ik ga mijn eigen gang, zoals ik altijd heb gedaan / en wat een ander zegt of wat een ander denkt, daar trek ik mij toch lekker niets van aan.
