Ik hou niet van banjo’s. Ik hou ook niet uitzonderlijk veel van The Shins. Maar na een jaar lang Wincing The Night Away onbeluisterd in mijn iTunes lijst te hebben gehad zette ik deze toch maar eens op, bij gebrek aan een betere optie in een lijst goed voor 4280 nummers.
Na mijn gedoodverfde favoriet van dit album al rap drie dagen non-stop aan te hebben gehad en tot huilens toe hiervan had genoten, luisterde ik ook maar eens naar de rest van de plaat. En ik hield het niet voor mogelijk, maar ik vond een nummer dat nog net even wat meer haren op mijn armen overeind liet staan.
Australia heet het. Ik zou niet weten waarom het zo heet en dat houd ik ook liever zo. Het nummer begint behoorlijk kazig, om vervolgens dan toch een melodie in het refrein aan te zetten waar ik geen genoeg van kan krijgen. Ik kan wel vertellen dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest bij het horen van een banjo. Op 1:53 minuut precies begint het paradijs, om een minuut later werkelijkheid te worden.
2 Reacties
Ja! JAJAJAJA! Wat een feest der herkenning dit! Precíes dit heb ik ook bij de Shins.
Australia is samen met Sleeping Lessons (was dat ook jouw grijsgedraaide andere favoriet?) het enige nummer dat ik echt fantastisch vind.
Bij Sleeping Lessons voel ik het aankomen vanaf 2.18, en vanaf 2.24 is het echt te gek. Beetje laat, dat wel – maar dan heb je ook wat.
Wat leuk dat je het zo herkent, Sleeping Lessons is ook verrassend goed inderdaad. Maar bij mij was het andere nummer Phanton Limb.