Drup. Drup. Drup. Doet het in de keuken. En soms denk ik er zelfs even muziek in te kunnen horen. Maar ik hoor vooral met elke drup mijn positie in de Maslow pyramide zakken.
Ons dak wordt vervangen. Door twee mannen in blauwe broeken met een jas in exact dezelfde kleur. Maar daar doen ze het niet om. Hun bus is iets donkerder blauw, maar ze hebben dat nog nooit als een huisstijlkeuze gezien. Als ze koffie komen drinken praten we over bouwvergunningen, het weer en plekken in de provincie waar je wel of niet zou willen wonen.
Als ze klaar zijn, is ons huis enorm. Maar nu regent het dus. In de keuken. Omdat er geen dak meer boven zit. Nu zult u denken: waarom spannen ze geen zeiltjes? Welnu, die spannen ze wel, maar die houden niet al dat water tegen. En tussen de plafondplanken door komen dus grote zwarte waterdruppels. Die vallen soms in een emmertje, maar meestal niet. Het gekke is, dat als ik dat geluid hoor er direct een oersignaal in mijn hoofd klinkt: gevaar, gevaar! Meende ik in mijn leven me voornamelijk met zelfontplooiing bezig te kunnen houden (de absolute top in de Maslow pyramide) ik zak spontaan vier plaatsen en maak me druk over veiligheid en zekerheid.
Maar het stomme is. Als het weer een beetje bestendig wordt, zitten we over een week weer onder dak. Dat weten we al. En dus zou ik me prima met zelfontplooiing bezig kunnen houden, want de kans dat ik verdrink in mijn keuken is minimaal. Waarom reageert mijn hoofd dan zo?
2 Reacties
Aah, studiemateriaal van vroegah.
Omdat je basisveiligheid heel even door elkaar heen geschud wordt. Terwijl je met je volwassen hoofd kan beredeneren, slaat je hart even uit zijn balans.
P.S
ik vind dit een mooi stukje.