Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Niet dat ik alles nog omreken naar de Gulden maar ik moest vandaag weer terug denken aan deze vergane glorie periode wat tevens de rede is voor mijn eerste verhaal op Moois Magazine. Een prachtig initiatief waarvan ik de gedachte erachter al enige jaren deel middels mijn eigen space. Mede ook de reden dat de heer Victor D. Ponten mij mee vroeg naar de uitreiking van de Dutch Bloggies waar dit jonge Moois Magazine maar liefst twee prijzen mijn auto in sleepte waaronder de hoofdprijs. Een nogal zeer hilarische avond kan ik je vertellen. Nu waren heertje Ponten en ik noodgedwongen het Ijspaleis in Den Haag te verlaten door het feit dat we gigantische honger hadden. Een anekdote hierop zou kunnen uitleggen dat we zonder een diner genuttigd te hebben na ons werk direct naar ‘Agga’ waren geracet om op tijd de uitreiking bij te wonen. Racen ja. Iets wat op de terugweg naar Amsterdam met immens groot geworden honger onder de noemer ‘vol gas’ ook gebeurde. Daar moet ik wel bij vertellen dat het om een vrij verlaten A4 ging.

Hoe dan ook werd ik op een gegeven moment ingehaald door een verlaagde Opel Vectra waarin elke van de drie inzittende ons aankeken. Victor en ik, van geen kwaad bewust, maakten enkele grappen hierover waarom je zo stoer moet kijken met zo’n auto, nog harder rijden en dan ook nog eens heel dicht op mijn voorbumper moet gaan zitten. Dit laatste werd eigenlijk al vrij snel duidelijk wanneer het bordje ‘STOP POLITIE’ ging branden. Ook al ben ik niet van de Politie dacht ik toch maar even te stoppen en kijken wat deze drie (!) agenten van mij moesten. Een man met 3 streepjes voerde het woord terwijl zijn assistenten met halve streepjes op hun strepen gingen staan door met zaklampen mijn auto te gaan onderzoeken en een verbaasde Victor D. Ponten aantroffen. Of ik wist dat ik te hard reed, of ik een blaastest wilde doen, of ik wist wat bumperkleven was. De gezellige piet praat maakte mij absoluut niet parra want na de hilarische verlopen avond was ons humeur nogal goed gestemd. Het feit dat de Opel Vectra aan het bumperkleven was op mijn voorbumper liet ik achterwege en accepteerde de boetes voor te hard rijden en kleven met een zo’n charmante glimlach die de jonge vrouwelijke politie studente lichtelijk liet blozen. Niet dat ik val op types in pak maar haar zou ik hard pakken. Hoe dan ook, na een korte tussenstop bij een wegrestaurant waar alleen de KFC nog open was, waren we terug in onze hoofdstad met enorme zin in het ontbijt de volgende ochtend.

Heel wat turbulente dagen later zit ik weer aan het ontbijt en ontvang ik de post van het CJIB waarvan je zou denken dat ik er een abonnement op heb. De envelop bevatte inderdaad een boete van de hiervoor besproken avond alleen was deze van de heenweg. Zo’n stomme flitser. Dit bovenopgeteld door het vastgestelde bedrag van de officier van justitie voor de ‘kleef boete’ en de paar honderd euro voor te hard rijden, terwijl ik niet eens een paar honderd reed, maakt dit een bedrag dat omgerekend DUIZEND GULDEN is. Daarom achtte ik dit verhaal wel goed genoeg voor de categorie Kan wel janken en is dit mijn eerste en meest dure bijdrage ooit aan een magazine.