Maanden geleden zat ik naar een Sony zwart-wit monitor te kijken waarop een soort pinda te zien was. “Kijk, dat is jullie kindje. Het slaapt nu.” Dat verbaasde mij een beetje. “Hoezo slaapt het? Kan het ook al wakker zijn dan?”. Ik zag een hoofd en een armpje en een beentje in het water drijven. Het idee dat er door celdeling iets van deze vorm was ontstaan, leek me wel geloofwaardig. Maar dat het nu al wakker kon zijn en slapen, 9 weken nadat er twee celletjes bij elkaar gekomen waren, dat kon ik me moeilijk voorstellen.
Op het moment dat de huisarts begon met uitleggen, dat er zonder twijfel al sprake was van wakker zijn, draaide plots het hoofdje mijn kant op en keek ik tegen twee voetjes en twee handjes aan. Mijn baby keek me recht aan en ik voelde me plotseling heel onnozel. Betrapt. Door een mini-mensje dat uit eigen wil gedraaid had in de buik van zijn of haar moeder.
Vandaag kon de huisarts niet goed voelen waar het hoofdje zat en kwam het echo-apparaat weer tevoorschijn. Dat hele kleine poppetje van een paar maand geleden paste nu met z’n hoofd niet eens in beeld. Twee ogen en een neus, vijf vingers konden we zien. En daar, op de kop, in de buik, met de duim in de mond ligt het te wachten tot het straks ter wereld komt.
4 Reacties
Zelden heb ik met meer aandacht en ontroering naar een beeldscherm gestaard..
En dat slapen verbaasde me ook ja. Mijn vriendin moest op verzoek zelfs even opstaan en wat sprongetjes maken om ons kindje wakker en in beweging te krijgen.
Tja, dat slapen…mijn vriendin was blij: ‘alvast één eigenschap die hij/zij van mij erft’
Is die van jou al geboren? En kan hij/zij nog steeds goed slapen? Want dat schijnt het probleem vaak te zijn, heb ik begrepen.
Nee, nog niet geboren, dat duurt nog bijna een half jaar. Maar slapen -of beter gezegd: niet slapen- dat is nou het enige waar ik tegenop zie. Voor de rest…luiers en gehuil, bring ‘em on!
Voor ons is het “any day now”, dus wellicht dat ik een cursus “nachtelijk moois” kan geven hier.