Op Youtube staat een 9:43 durend filmpje waarin Barney McKenna, tenorbanjospeler van The Dubliners, een ‘Irish solo’ speelt. Solo, maar wel begeleid door gitarist Eamonn Campbell. Uiteraard. Typisch ‘Irish’. Ik heb het al -tig keer bekeken, en ik krijg er nog steeds een brok van in mijn keel.
Dat vind ik bijzonder, want ik heb niks met The Dubliners. Mannen met baarden, ‘The Wild Rover’, veel meer weet ik er niet van. Dat laat ik ook zo. Ik stuitte per toeval op dit filmpje tijdens een zoektocht naar de klank van de tenor-banjo. Iedere gek z’n gebrek, ik heb iets met muziekinstrumenten. Vooral als er snaren opzitten. Op Youtube is van elk denkbaar snaarinstrument wel een opname te vinden. Vandaar.
De tenorbanjo is een banjo met vier (i.p.v. de gebruikelijke vijf) snaren, gestemd in kwinten (i.p.v. de gebruikelijke ‘open’ stemming). Veel gebruikt in de ritmesectie van jazzorkesten vanwege z’n enorme volume, maar blijkbaar ook als melodie-instrument in de Ierse volksmuziek.
In het filmpje zit Barney McKenna, een sympathiek ogend ventje met een baard en een mal zeemanspetje, op een stoel en begint na wat grappenmakerij met een traag tremolostukje dat geloof ik ‘The Old House’ heet. Gaandeweg de medley -want dat is het- wordt het tempo opgevoerd om te eindigen in een razendsnel spektakel met bovenhandse trucjes en boventonen.
En al die tijd zit McKenna stil op z’n stoel, alleen z’n handen bewegen. Maar de liefde voor muziek die er werkelijk vanaf spat… zoiets heb ik zelden gezien. Als aan het einde van het filmpje een oorverdovend applaus losbarst, snuit ik iedere keer mijn neus en knik ik.
