Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Oempf, is volgens mij het goede woord voor het najaar. De komende winterdepressie komt vroeg dit jaar. Nu al wordt je met je koude neus op de harde feiten gedrukt. Soms lijkt het alsof de kleur in mensen wegvalt samen met de kleur van de bomen.

Ik maak mezelf altijd zo lang als ik kan wijs dat dat bij mij niet gebeurd, ik heb niet zo last van najaarsdipjes en winterdepressies, maar als ik dan ’s ochtend niet uit bed wil komen en met een frons de dag begin merk ik dat ook ik niet resistent ben voor deze waarschijnlijk normale verschijnselen. Is het normaal dat ik een ticket wil kopen voor onbepaalde tijd naar een ver warm land in mijn eentje waar niemand me kent en ik niemand ken? Jullie zien me wel weer in de zomer als die een beetje mooi is en anders blijf ik nog wat langer.

En in zo’n depressie is het nog wel eens moeilijk om iets moois te vinden. Ik meld me aan voor moois magazine, want ik vindt het een leuk initiatief en vervolgens weet ik niets moois meer te vinden, dat is toch treurig. Ik ben wel degelijk hard op zoek geweest naar iets moois, echt! Maar iets moois is niet altijd makkelijk te vinden het verstopt zich in de raarste dingen en als je heel hard gaat zoeken loop je er vaak aan voorbij.

Ik ben naar Amsterdam geweest voor een concert dat zwaar tegenviel, ik ben naar Utrecht geweest voor een concert wat mooi was maar me niet doordrong tot in het diepste van mijn cellen, evenals het concert in Groningen. Verder is het vaak toch een redelijke sleur allemaal in het saaie Leeuwarden waarin ik mijn leven spendeer.

En net toen ik besloten had dat ik dan maar niets moois meer tegen hoefde te komen, net toen ik de sleur maar weer als een sluier over me heen liet komen, op dat moment toont het mooie zich, de rotzak! ( dat meen ik niet hoor, je weet het nooit misschien krijg ik er problemen mee het mooie ziet en leest namelijk alles.)

Ik ben afgelopen donderdag in de King Kong (de CD-winkel van Leeuwarden) geweest op zoek naar nieuwe muziek op zoek naar iets moois. Natuurlijk was er niets te vinden, die vrijdag moest mijn vriend naar King Kong voor een CD en ik ging mee, Nico (een vriend en verkoper) zag mijn onrust en kwam met wat tips om te beluisteren maar ook hij kon mij niet helpen. Zaterdag werkt mijn vriend in de King Kong en ik had net nieuwe schoenen gekocht, uit pure noodzaak en ik dacht; kom ik ga er even langs en show ze even.

Ik stapte binnen waarschijnlijk was het mijn verbeelding maar het leek alsof de zon zich heel even liet zien en ik voelde een warme vloed door me heen trekken. Achteraf kan ik zeggen dat het iets moois was wat ik voelde. Ik liep naar de toonbank en mijn vriend zij tegen mij: ‘Berber, wat ik nu toch voor je heb! Dit moet je horen’. Hij stopte een bruin hoesje in mijn hand met een indiaans uitziende vrouw voorop genaamd Alela Diane. De titel van de cd was ‘The Pirates Gospel’. Dit zou het wel eens kunnen zijn, het moois waar ik zolang naar op zoek was geweest.

Met bijna trillende handen opende ik het hoesje en stopte de cd in de cd-speler. Ik drukte op play en na de eerste paar woorden van het nummer wist ik het al, dit was het! Deze cd moest ik hebben! Dit was mijn ticket naar het warme land waar niemand mij kent en waar ik niemand ken. Alela Diane neemt me zelfs nu mee naar haar prachtige wereld waar je ondergedompeld wordt in simpele melodieën, gitaarspel en wonderschone stemmen. Soms wordt het er donker maar het duurt nooit lang, dan komt de zon alweer op om je te verwarmen en te omarmen als een kinderlijke lach.

The Pirate’s Gospel is bijna goddelijk mooi en een aanrader als je het norse winterweer ook eventjes niet meer trekt, ik heb in ieder geval het middel tegen mijn winterdepressie gevonden.