Niet op Koninginnedag, maar een dag later vond ik een LP in een tweedehandswinkel die me ineens terugvoerde naar – laten we zeggen – mijn 10e levensjaar. In de platenkast van mijn moeder stond jarenlang een ongedraaide plaat. Of ik hem pas ging draaien nadat ik de film had gezien, of dat ik de film pas later zag weet ik niet meer.
Wel weet ik dat de mensen om mij heen niet zo ontzettend van Barbra Streisand hielden als ik. Eigenlijk ken ik alleen mensen met een bloedhekel aan Streisand. Maar de soundtrack LP van de film Yentl uit 1984 was magisch voor mij. Ik draaide hem zo vaak dat mijn familie stapelgek werd. Ik nam hem zelfs mee uit logeren en kende alle teksten en wendingen uit mijn hoofd.
Ik vraag me af waarom mijn interesse in Streisand nooit heeft doorgezet. Ik herinner me dat ik dacht dat ik de plaat kwijtgeraakt was. Nu verdenk ik mijn moeder van het verstoppen ervan, wat waarschijnlijk het beste was voor de zielerust van de meerderheid van ons gezin.
Yentl gaat over een vrouw die zich voordoet als man om te kunnen studeren en vervolgens terecht komt in een hartverscheurende liefdesgeschiedenis. Humor en tragiek gaan hand in hand. En dan de stem van Barbra. Wat wil een mens nog meer?
Zoveel jaar later ligt de LP ineens voor een euro in de bak bij Klinkhamer, met originele binnenhoes waar de songteksten op staan. Wat een weerzien! Bij het horen van die culturele rijkdom moet ik toch concluderen dat het dramatische gehalte van de muziek iets te hoog is. Maar dat kan de pret niet drukken. Mijn jeugdsentiment maakt alles goed.
Barbra is weer thuis. Nu hopen dat niemand haar meer voor me verstopt.
