Zo fiets je ineens ’s ochtends over straat en is het alweer herfst, waaien de bladeren van de bomen en komt de zon niet verder dan een waterig hoopje warmte. Ik moet zeggen dat ik dat geenszins vervelend vind. Eigenlijk houd ik wel van de herfst, op die gedachte betrap ik me eigenlijk elk jaar opnieuw.
Ik kan me nog herinneren dat ik – als provinciaaltje vers aangespoeld in het Rotterdamse – mezelf in een café zag zitten met mijn versbakken vrienden Marten & Simon. Net als vandaag was het ook toen net herfst geworden en we bestelden bokbier. Dat had ik nog nooit gedronken, maar ik vond het wel een mooi symbool.
Als mijn geheugen me niet bedriegt heb ik het na dat jaar – het moet het prachtige jaar 2000 geweest zijn – nog slechts één keer gedronken, maar ik denk dat het vandaag weer ’s zo ver komt.
Marten, Simon, mochten jullie dit lezen: ik proost op jullie.
