Moois Magazine | de ogen open voor de schoonheden van alledag

Elke ochtend vroeg hoor ik een gemoedelijk gerommel op straat. Het klinkt als het verslepen van een plastic bak over de stoep, en dan nog een, en dan nog een. Meestal dringt het tot mijn slaperige oren door als ik net uit de douche stap. Tegen de tijd dat ik de koffie hoor pruttelen op het fornuis komt er een geluid bij: dat van stroeve metalige wieltjes die over de stoep krassen.

Dat gerommel, dat is dus Dennis. Dennis was vroeger – zo heb ik gehoord – een heel goede bokser. Ik hou niet zo van boksen. Maar dus wel van Dennis. Want Dennis verkoopt bloemen onder mijn balkon. Elke dag. Zomer en winter. Voor zijn kraam stond onlangs met stoepkrijt op de grond geschreven: ‘elke zondag open’. Maar er zou best kunnen staan: ‘elke dag open.’ Want dat is zo.

Als de wind mijn kant op staat, hoor ik Dennis soms zachtjes meezingen met de liedjes uit zijn transistorradio. Dat is -voor mij – net zo prettig als hoe het was om als klein kind in bed te liggen wanneer mijn ouders beneden nog aan het babbelen waren met bezoek. Een soort veilig, intens huiselijk gevoel.

Natuurlijk weet ik ook wel dat het niet Dennis zelf is, niet altijd. Vaak is het een van zijn collega’s. Want Dennis moet ook wel eens de administratie doen, of naar zijn schoonouders. Maar elke avond kan ik dankzij het bestaan van Dennis (ex-bokser, bloemenverkoper) gaan slapen met de geruststellende zekerheid dat ik wakker word met zacht bloemengerommel.

Ik voel me er een beetje schuldig over. Hoe blij ik ben dat ik met mijn warme kopje koffie ‘s ochtends op zijn koude kraam neer kan kijken. Ik genieten, hij noeste arbeid verrichten. Dat schuldgevoel is niet terecht, maar wel logisch. Want niet alleen kijk ik voortdurend neer op iemand die werkt terwijl ik zelf nog rustig aan de koffie ben: ik draag ook nog eens helemaal niets bij aan Dennis. Ik koop namelijk nooit bloemen.