Fietsen in New York is en blijft een hele belevenis. Allereerst omdat het hier niet bepaald ‘gewoon’ is om je per fiets voort te bewegen. Daarnaast zijn de wegen over het algemeen niet bijzonder goed. Het hobbelt alle kanten op. Dat betekent dat je beide ogen hard nodig hebt. De een peilt aankomende hobbels, terwijl de ander het overige verkeer nauwlettend in de gaten moet houden. En dan gaat het trouwens vooral om voetgangers. Los van de echt doorgaande wegen staan auto’s namelijk overwegend te wachten voor stoplichten. Daarvan heb je dus niet zoveel te vrezen. Het zijn vooral de voetgangers die uit werkelijk alle hoeken en gaten voor je op kunnen duiken.
Aangezien ik sinds een paar jaar niet meer tot de categorie onverantwoorde waaghalzen behoor, beperk ik mijn snelheid dan ook tijdens mijn tochtjes door de stad. Behalve dan ’s avonds, van 17:00 tot 19:00. Dan stap ik op de fiets op weg naar Prospect Park voor mijn dagelijkse rondjes hardrijden. Dat heb ik me namelijk voorgenomen. En beloftes aan jezelf, daar kun je je maar het best aan houden.
Prospect Park is echt geweldig. Het is een enorme lap grond, middel in Brooklyn, waar zo ongeveer alles wat onder de categorie ‘recreatie’ valt te vinden is. Al moet gezegd dat de hoofdmoot bestaat uit sporten en barbecuen (en hoe…). Als de temperatuur langzaam begint te zakken, trekt er een stoet mensen richting Prospect Park. De ene helft met kolen en vleespakketten, en de andere in sportkleding. En los van de dikke barbecuefans zitten me daar een aantal intimiderende types tussen…. In flitsende outfits vliegen de hardlopers hier over het heuvelachtige parcours. En dan de skeeleraars. Die doen dus ‘even’ 10 keer achter elkaar het meest steile stuk. Moeiteloos, of zo lijkt het tenminste.
En de fietsers? Ja, dat is een hele bijzondere categorie. Omdat ik nogal competitief ben ingesteld, hield ik twee dagen geleden mijn hart vast op mijn eerste Prospect Park fietsdag. Niet gezegend met een geweldige conditie en omringd door Cervélo’s, Bianchi’s, Colnago’s en Pinarello’s – allemaal vederlicht en met carbon frame natuurlijk – zette ik voorzichtig aan op mijn simpele Cannondale. Het eerste rondje ging goed. En ook het tweede en derde. En tijdens het vierde rondje besefte ik me ineens dat ik eigenlijk alleen maar mensen aan het inhalen was, en dan niet alleen de pure recreatiefietsers met rugzak, maar juist al die Cervélo’s, Bianchi’s, Colnago’s en Pinarello’s – als ze al op de fiets zaten trouwens want vele stonden langs de weg met elkaar te praten. Wat was hier aan de hand? Aan mij kon het niet liggen want zulke enorme snelheden behaalde ik echt niet. Dat bleek wel toen ik op een helling op gegeven moment werd ingehaald door een van de bovengenoemde skeeleraars.
Nee, het lag aan al die andere fietsers. Zij fietsen om te pronken. Niets meer en minder. In vol ornaat, gehuld in strakke broekjes, shirts en fietsschoenen, zijn het de flaneurs van Prospect Park. En hun Cervélo’s, Bianchi’s, Colnago’s en Pinarello’s? Dat zijn de Porsches en Ferrari’s onder de tweewielers. Daar fiets je niet op, nee, kom nou. Die laat je glimmen in de zon; daarmee steek je de ogen van je medefietsers uit. Ja, er was maar een conclusie mogelijk. Hier is de racefiets een statussymbool.
Op de terugweg kwam de definitieve bevestiging. “Is that the special black Cannondale Frameset with the hologram C logo?”, hoorde ik naast mij terwijl ik mijn remmen dichtkneep voor een stoplicht. Ik moest bekennen dat ik geen flauw idee had maar dat me de kans bijzonder klein leek. Ik had de fiets immers bij aankoop uitvoerig geïnspecteerd en nergens iets overmatig reflecterends opgemerkt. Nee dus. “Ok, just wondering.” En weg was de vol ornaat renner die mij de vraag stelde. Mijn fiets was duidelijk niet interessant genoeg. Maar gelukkig fietst ‘ie heerlijk.
