Je moet een beetje zoeken, tussen het andere groen, om hem te vinden.
En hij bloeit dan ook nog niet direct. Maar dat geeft niet.
Want goede dingen komen naar hen die wachten en meestal is het die moeite waard.
Dus eerst heb je alleen maar groen.
Groen waar je je heel gelukkig mee mag prijzen.
Immers, eerst was er helemaal niets.
Zo heel veel kun je er alleen nog niet mee, het is namelijk niets dàn groen.
Maar daarna gaat het bloeien.
Dat komt doordat de zon erop schijnt en voor wie goed kijkt verraad zich ook al een lichte schemering van dat wat zich binnenin schuilhoud.
Het bloeien kan zich manifesteren in vele gedaantes.
Er bestaat kans op paars, wit, mauve, blauw, bontgebladerd, uit Griekenland, uit Nederland en zo veel meer.
Dezelfde zon, en het is onvermijdelijk, zal langer schijnen.
Zelfs zolang, dat op een gegeven moment al het groen verdwijnt en er ogenschijnlijk niets dan een dorre uitgestrektheid rest.
En dit is HET moment.
In feite is het slechts een kwestie van goed kijken, maar niet een ieder heeft het geluk van de juiste lichtinval.
Of het juiste paar ogen.
Toch zullen velen niet de zaden zien die zich verbergen achter de dorre laag.
En juist dáár ligt het geluk.
“De Judaspenning dankt zijn naam aan de zaaddoosjes die op penningen lijken.
Judas Iskariot verraadde Jezus voor geld.
Voor dit verraad zou hij een beloning van dertig ‘zilverlingen’ krijgen, evenveel als een eenvoudige arbeider in vier maanden verdiende. Judas kon mogelijk de verleiding niet weerstaan.
Toch is het denkbaar dat hij ook politieke motieven had, mogelijk omdat steeds duidelijker werd dat Jezus niet de militante Messiaanse verzetsheld en toekomstige wereldlijke koning was waar velen in het begin op hoopten.
Volgens sommige legendes zou Judas toen hij zich verhing de zilverstukken onder zijn galg hebben laten vallen of hebben weggeworpen.
Daaruit groeide de Judaspenning.”
Verraad, met al zijn motieven, komt in vele vormen en ook ik ken de bittere bijsmaak.
Toch zal ik de laatste zijn die een ander veroordeeld.
Verkeerde lichtinval, verkeerde ogen.
Er is altijd wel een reden en alles gáát voorbij.
Vroeger of later.
Maar er komt weer nieuw groen en een nieuwe zon.
”Bloei en verval” schreef Toon Hermans ooit.
Zoals hij ook het volgende schreef;
“De bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen
en ied’reen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen.
We zien ze vallen naar de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat ál wat sterft zal bloeien.”
