Citaat:
De op zichzelf aangewezen consument die woont in een wijde wereld zonder waarheid heeft behoefte aan een duidelijk afgebakende gemeenschap die geborgenheid biedt middels een gedeelde moraal.
Held Rob Wijnberg schreef dit in de NRC Next over de zoektocht naar de Nederlandse identiteit, om daarmee de populariteit van de PVV te verklaren. Hij beschrijft het onveilige gevoel dat ontstaat door:
de definitie van het individu als consument
de overweldigende hoeveelheid beschikbare en elkaar tegensprekende informatie
‘Ja!’, dacht ik toen ik het las. ‘Nu je het zo zegt.’ Gelukkig is er ook aan antidotum. En dat is natuurlijk niet de PVV.
Het tegengif vind ik op MTV, YouTube en natuurlijk op Moois Magazine. Mijn vertrouwen in de mens komt helemaal weer terug als ik zie hoe mensen gezamenlijk iets fantastisch maken. Daarom word ik zo blij van de video’s van OK GO.
Zo werd ik een jaar geleden al van mijn stoel geblazen door hun clip bij het nummer Here it Goes Again (Treadmills). Een prachtige choreografie op zes loopbanden door de bandleden zelf uitgevoerd. Simpel en geniaal. Geen speciale effecten, geen opgedrongen plastic seks, maar hard werk en plezier.
Later zag ik de clip van 1234 van Feist. Ook met dans. De muziek werd niet later onder het beeld gezet, maar galmt door een grote loods waar een groep mensen een simpele en prachtige choreografie uitvoert. De dansers dragen niet dezelfde pakjes, maar verschillende. Alsof iedereen gewoon eigen kleding draagt, maar dan wel alleen rood, of alleen groen. Het plezier van gezamenlijk iets moois neerzetten spat er vanaf.
En nu heeft OK GO weer twee nieuwe clips bij het nummer This Too Shall Pass. Ook met echte geluiden. De ene clip wordt live gespeeld met de Notre Dame marching band, met grasmonsters die uit het niets verschijnen en tekst die wordt uitgebeeld met kleurborden zoals ze ook zo fraai in Noord Korea doen.
De andere clip (Rube Goldberg Machine Version) vindt ook plaats in een loods, waar een enorme constructie is gebouwd met rollende ballen, die een route afleggen en daardoor allerlei geluiden en beelden in gang zetten. Aan het einde zie je een enorme groep mensen juichen die waarschijnlijk dit ambachtelijke stukje werk hebben gemaakt.
Het leuke van deze clips in niet alleen dat ze een gezamenlijke prestatie zijn, maar ook dat je ziet hoe het is gemaakt. Wat je ziet en hoort is ook (bijna helemaal) wat er gebeurt. Het zijn geen talentvolle freaks, maar gewone mensen die hard werken en plezier hebben. En daarom wil ik meedoen.
Misschien moeten Job, Geert, Femke, Alexander, Jan Peter, enz., ook eens zo’n clip maken met een mooie choreografie. En dan samen. Of in elk geval begrijpen wat hier zo ontzettend goed aan is. Een mooie, simpele, gezamenlijke prestatie waar we allemaal heel blij van worden en dan mee willen doen.
